სალონურ ღიმილით ვიშორებ სახეებს,
მედიდურ ხედვაში სიმდაბლე ჩაკლულებს,
ყოველთვის ვუფრთხოდი ადამურ მახეებს,
პეწიან პედანტებს - ტალახში ჩაფლულებს.
არ მსურს, რომ  გავაღო ამ სულის დარაბა,
ვაი თუ გაფრინდეს იმედი მტრედივით,
ოცნება, რომელიც ამ შიშმა ჩარაზა,
არ მინდა გამექცეს პატიმარ ბედივით.
ვფიქრობ და ვერ ვხვდები რატომ, რა მიზეზით
მგონია, საკუთარ თავმა, რომ გამქურდა,
ოთახში გამიჩნდნენ თითქოსდა ხიზნები,
მარტებმა ამტყდარი მამხილეს აპრილთან.
ღამეა,  და ჩემი ბებერი კალამით,
ვცდილობ გავამკაცრო ამ წერის მანერა,
მომბეზრდა გარითმვა სულელურ სალამის,
მომბეზრდა კადრი და ფოკუსის კამერა.
დამღალეს უაზროდ გაზრდილმა ფიქრებმა,
და ჩარჩომ, რომელიც სოციუმს ვერ გასცდა,
საკუთარ თავთან რომ ღალატი მინდება
სხეული მნებდება, სული კი გადასცდა
ღობეებს, რომლებიც ადამმა გაღება ,
სულმა ხომ გაბედა, სულმა ხომ გაბედა.
მე კი კვლავ საკუთარ სხეულის მსხვერპლი ვარ.. .