ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

მუსიკის მოსმენა აბა რა დანაშაულია?.
უცნობის (მომღერალია ერთგვარი) დიდი მოყვარული არასდროს ვყოფილვარ, მაგრამ ხანდახან ნინასაც კი ვუსმენ ხოლმე და უცნობისთვის მომესმინა რა გასაკვირია?
ჩვენთან, სოფელში, ასეა მიღებული, თუ მუსიკას უსმენ, ეს საჯაროდ უნდა გააკეთო, ფანჯრები გააღო, ბოლო ხმაზე აუწიო და თუ შენც აყვები მომღერალს მთლა უკეთესი. მეც, როგორც ჭმეშმარიტი სოფლელი, ასე მოვიქეცი: გავაღე ფანჯრები და გამოვდიგი დინამიკები რაფაზე, თავად ბალკონზე (ჩვენსკენ უფრო “პლაშადკას” ეძახიან) ჰამაკში ჩავესვენე და მივეცი ნეტარებს.. ჰმ, ვინ გაცადა.
სოფლის ცენტრში დიდი ამბავი იყო. პრეზიდენტი უნდა გვწვეოდა. გაივსო სოფელი ყვითელი ავტობუსებით. მე პრეზიდენტთან რა საქმე მქონდა? – არც არაფერი. ვიწექი ჰამაკში და უცნობს ვუსმენდი: ანი, ბანი,გაინი, დონი.. სახლში მარტო მე ვიყავი. პაპაჩემი პენსიონერია და აბა თუ გამოიცნობთ სად იყო? ყოჩაღ, გამოიცანით! დედაჩემი, სკოლის მასწავლებელი, არ წავიდოდა და მისი აჯობებდა. მამჩემს არც სახლისთვის სცხელა და არც პრეზიდენტისთვის , თუმცა ეგ სხვა ამბავია..

დაძახების ხმა არ გამიგია, არც ჭიშკარის გაღების, არც კიბეზე ამოსვლის, - რას გავიგებდი უცნობი გაჰკიოდა. სიმღერის ანაზდეულმა გაჩერებამ გამომაფხიზლა, ვჭყიტე თვალები და ორი შავკოსტუმიანი ბიძია მადგას თავს..
- კარგია არა, ჯუზონების მოსმენა,-  პასუხი არც მაცალა პირდაპირ ნეკნებში მითავაზა. დაყვირება მინდოდა, არც ეგ მაცალეს, პირზე უმალ შემომეჭდო რკინის მტევანი. ჩამომაგდეს ჰამაკიდან და შემდგნენ.. რას მირტყამთ თქვე შობელძაღლებო, თქვენი გაზრდილი ვარ?..
დედაჩემმა ეს ამბავი რომ გაიგო ატეხა ერთი ამბავი, ნუთუ სამართალი აღარ არიო, დღისით მზისით.. ეს რა ქვეყანააო, მე ამასს ასე არ დავტოვებო.. და საია-ში გაიქცა..
მეორე დღეს, სოფლის სკოლაში მიხვდნენ, რომ 16 წლის სტაჟის მქონე დედაჩემს თურმე კვალიფიკაცია აკლია, და გაანთავისუფლეს. ახლა ტახტზე ვარ წამოკოტრიალებული და ნინას ვუსმენ, აბა უცნობს ჩემმა მტერმა უსმინა.