მთვლემარე აზრებმა ჭაობი მიატოვეს
                              და სივრცეს ძიებენ, რომ შეკრან კამარა
                              ახლა, ისე უაზროა ელოდო ღიმილით
                            განაჩენს ცხოვრების- თან იყო, თან არა.
                            თითქოს ტალღებს ვებრძვი, სიმხდალეს ვაყუჩებ,
                            სულის შეძახილი ლაგამს მიჭერს და
                            ძარღვები ივსება ცივი ფორიაქით,
                            შემდეგ კი (არც ისე) სახე მიფითრდება.
                              ჩემში, ტრილოგია სუნთქავს გამალებით,
                            სანჩოს ბედზე დგება მთელი დედამიწა,
                            ლოდინი თასმას იხსნის ჩვეული ზედმიწევნით
                            თან ასე დამრეცით, თან ასე მარტივად.
                            ჩვენთვის ახლახან შევთითხნე სამყოფელი,
                            ვნებების სათარეშოდ აისი მიილია,
                            დახეთქილ მიწაში მზის სხივი ჩავთესოთ
                            თუნდ ჭვავის ყანაში ვითამაშოთ (თუ ეს უკვე ითქვა).
                            თითები ვამოძრაოთ წვიმის გუბურაში
                            ფერმკრთალი ცისარტყელა ზეცას შეადედებს,
                            ისეთი უარაფრო გახდა შეპირება,
                            რომ შენი მწუხრი ნერვი, ჩემად დავიგულე.
                            ღამე აფანატებს რიჟრაჟის წვივებზე-
                            ახლა, დუნიაა ჩემი გარიჟრაჟი-
                            მთვლემარე აზრებმაც ჭაობი მიატოვეს
                            და სივრცეს ძიებენ, რომ შეკრან კამარა
                            ახლა, ისე უაზროა ელოდო ღიმილით
                            განაჩენს ცხოვრების- თან იყო, თან არა.