ფოთოლს იმაზე მეტი ესმის, ვიდრე ჩვენ გვგონია

ვაი!
აღმოხდა ნაღვლიან ფოთოლს,
ვერც გავიაზრე,
ურცხვად
გავთელე,
ის ხომ გზად ეგდო-
მდინარის პირას,
მე კი უგულომ
არად ჩავაგდე.
მე შემეცოდა  ნაზი ფოთოლი,
მზით გაპოხილსა ფრთხილად შევეხე,
სანიშნად ჩავდე გულის წიგნაკში,
დღეს კი, ფოთოლი ჩემად ვაქციე.
(მან) მასწავლა:
მის ფიქრს როგორ ვუსმინო,
გავიგო, რას გრძნობს,
როცა შრიალებს,
რატომ იცვლის ფერს,
რატომ არ ტირის,
არც ეცინება,
მხოლოდ ქარი ცვლის...
გუშინ ფოთოლმა ღვიძლი და ნახა,
ისიც მასსავით ნაზი, გულთბილი,
დღეს კი,
ორთავეს ჩემი უხარით,
ისინი მე ხომ
ჩემად ვაქციე...