ქარში თმაგაშლილი ხარ მებადური,
ვერვინ გაექცევა შენს თმათა ბადეს,
მასში ჩახლართული მზის წვრილი სხივები
ჩემში სიხარულსა და სითბოს ბადებს.

ელვასავით მკრალი ღიმილი მხიბლავს,
ვით სულელ პეპელას ნათება ბნელში,
მოილტვის შენსკენ გული, მოფრინავს,
გაელვება რომ ჩაიგდოს ხელში.

სულ ახლოს ხარ და შენს სუნთქვასაც ვგრძნობ,
თმებში გზააბნეულ ქარივით ჰქრიხარ,
მე, ვით პეპელა აბლაბუდაში -
გავიხლართე და ვეღარ მივფრინავ.

                                                          07.03.2010