მთელი დღე ფანჯარას სუნთქვებით ვათბობ და
თითებით გამომყავს მახინჯი გულები...
ვიცი, რომ ვიღაცა რითმას დაიწუნებს
და მაინც ჯინაზე ვამბობ, რომ სულები
იგრძნობენ სითბოს და იგრძნობენ მუსიკას
თუ მათთვის თენდება ლექსიდან ლექსამდე..
და კიდევ ჯინაზე მარტივად გავრითმავ,
სულაც უადგილოდ ვიტყვი, რომ ექვსამდე
დილის ხან მთელი დღეც ლექსების მადა მაქვს.
ზოგჯერ ვწერ უაზროს ან სულაც აზრიანს.
ვინ ვის ფიქრს აიკრავს, ვინ ვის აზრს მოიხდენს_
სულ ერთი არის და ვასრულებ ურითმოდ!