განა მაგაზეა მაგრამ,

სადღაც მაგაზეცაა,

შემომქმედი, ჩემს სილუეტს,

დაგანახებს გზის ბოლოს.

ზღვა რა არის? დიდ ორმოში

ჩაქცეული ზეცაა,

ვარდის სახით გისაჩუქრებ,

სიყვარულის სიმბოლოს.

განა მაგაზეა მაგრამ,

სადღაც მაგაზეცაა,

ლოდინია ეს ცხოვრება,

სოფლის, ძველი სადგური.

სადაც ერთი აბრახუნებს,

იქ ხომ მეორეცაა,

ვისთვის, კარგი სპექტაკლია,

ვისთვის, ცუდად დადგმული.

განა მაგაზეა მაგრამ,

სადღაც მაგაზეცაა,

მივეჭიკჭიკსიყვარულოთ,

ერთმანეთს და სამყაროს,

თუ ზღვა, ცრემლად ჩამოღვრილი,

მიწიერი ზეცაა,

განა მარტო მაგაზეა,

თუმცა, მაგაზეცაა. გ.პ.




თუ ლექსის ქმნისას, გონება გიწუხს:

გაგონილს ეძებ.

არაა ღამე, ტანთ-საცვამი,

ვიღაცის ფარჩა.

იმიტირებულს, მკითხველი უმალ

გადადებს გვერდზე.

ძველის ტრიალში, ახალი სიტყვა,

უთქმელი დარჩა.

დე, ეცვას იმას, ვინც რომ პირველად

მოირგო ღამე.

იმან გაცრიცოს, გასაცრეცად

ვინც რომ იმეტებს.

მე უკვე ყელში მებჯინება,

ღამე და რამე.

შექმენი თავად, ნუ ეხავსები,

შექმნილ -ილეთებს.

თუ ლექსის ქმნისას, გონება გიწუხს,

გაგონილს ეძებ.

ლექსის წერაც ხომ, თავისთავად

ბედის წერაა.

ვწეროთ და ვნახოთ, პუბლიკა როგორ

დაგვაჭრის დეზებს.

და თუ დაგვაჭრის, მაშ ლექსის საქმე,

კარგად ვერაა. გ.პ.