სულის სიცივე აუტანელი,
ვიღაცა კივის,
ვიღაცა კვდება,
ვიღაც კი კუთხეში ჩუმ-ჩუმად ჯდება.
ჭექა-ქუხილი შიშის ზარია,
სხეულს აციებს,ყინვას ანიჭებს,
რომ გეშინია შენი ბრალია,
ქნებ უბრალოდ გული გიკვდება.
კუთხეში მჯდომმა მოკვდავმა კაცმა,
თავი ასწია წინ  გაიხედა
მან დაინახა სინათლე დიდი,
გული კი უფრო,უფრო აძგერდა.
მუხლებზე დადგა,ლოცვას შეუდგა
ძალა წაერთვა დაბლა დაეცა.
თუმცა გული ხომ ისევ ფეთქავდა,
კაცის გულიდან ისმოდა ლოცვა,
უფალს დიდება,უფალს დიდება.