ცხოვრებას ნათელ
ფერებში ვხედავთ,
ვეღარც კი, ვამჩნევთ,
ჩვენ შორის სევდას!
მოხუცი კვდება,
ვიღაცა ჩნდება,
ჭამაში სუფევს
ზოგისთვის შვება!
მარხვაა მოდა,
ყავის სმის მსგავსად,
ფორმალობები
გვიყვარს ქართველებს...
კვირა დღეს დილით
წირვაზე წასვლას
ძილის უაზრო
წამებს ვაკუთვნებთ!
ნუთუ, არ დადგა
დრო, გაღვიძების?
აღარ გვჭირდება
ლოცვა ქართველებს?
სჯობია, ერთურთს
შევუნდოთ ცოდვა,
ღრმად ვიძირებით...
ჩვენ მაინც ვცოდავთ...