კორონადოს ქუჩაზე ვცხოვრობდი, მეორე სართულზე,
სადაც ჩვეულებად მქონდა ქცეული დათრობა
და რადიოს ფანჯარაში მოსროლა,
სანამ ის უკრავდა, და რაღა თქმა უნდა,
ის ფანჯრის მინას ამსხვრევდა
და გარეთ, სახურავზე ჩამოჯდებოდა ხოლმე,
– კვლავინდებურად მომღერალი.
მე კი ჩემს ქალს ვეუბნებოდი,
"ო, რა არაჩვეულებრივი რადიოა!"
შემდეგ დილას მე ავიღებდი ხოლმე ფანჯრის
ჩარჩოს
და დაბლა, ქუჩაში გავიტანდი ხოლმე
მეშუშესთან,
რომელიც ახალ მინას მისვამდა შიგ.
მე ვაგრძელებდი რადიოს სროლას ფანჯარაში,
ყოველ ჯერზე როცა ვთვრებოდი
და ისიც ჩამოჯდებოდა ხოლმე სახურავზე
კვლავინდებურად მომღერალი –
ჯადოსნური რადიო,
შიგნეულგადმოყრილი რადიო.
და ყოველ დილას ასე მიმქონდა ჩარჩო,
უკან, მეშუშესთან.
ზუსტად არ მახსოვს ეს რითი დასრულდა,
მაგრამ მახსოვს, რომ
ჩვენ გადავსახლდით.
იქ ერთი ქალი ცხოვრობდა, დაბლა, რომელიც მუშაობდა
ბაღში, სააბაზანო ხალათში.
ის მართლა თხრიდა თავისი ნიჩაბით
და უკან ნასროლ მიწას, თითქოს ჰაერში ჰკიდებდა.
მე კი ფანჯარასთან ვიჯექი
და ვუყურებდი, თუ როგორ ანათებდა მზე ყოველ საგანს,
ვიდრე მუსიკა უკრავდა.




it was on the 2nd floor on Coronado Street
I used to get drunk
and throw the radio through the window
while it was playing, and, of course,
it would break the glass in the window
and the radio would sit there on the roof
still playing
and I'd tell my woman,
"Ah, what a marvelous radio!"
the next morning I'd take the window
off the hinges
and carry it down the street
to the glass man
who would put in another pane.
I kept throwing that radio through the window
each time I got drunk
and it would sit there on the roof
still playing-
a magic radio
a radio with guts,
and each morning I'd take the window
back to the glass man.
I don't remember how it ended exactly
though I do remember
we finally moved out.
there was a woman downstairs who worked in
the garden in her bathing suit,
she really dug with that trowel
and she put her behind up in the air
and I used to sit in the window
and watch the sun shine all over that thing
while the music played.