ჰო: აქეთ ისევ სიმშვიდეა,
გეტყვი (თუ მკითხავ). 
გავაფეტიშე სამოვარი ვერცხლის ლანგრებით
და ის მაგიდა,
რომლის ირგვლივ შემოვლაგდებით 
(როცა იქნება).
მყუდრო ბუხართან მარტოობაც მოითენთება
და გაშლილ თმებში
შეაცურებს თითებს სიმშვიდე.
ალბათ ოთახში გამურული ლამპაც ენთება.
დრო ცა იქნება.
არაფერს მაშინ აზრი აღარ დაეკარგება.
( ნაზიარები თარიღების უწყვეტ,გრძელ მწკრივებს)
აიკინძება ღამეებიც ვერცხლის ძეწკვივით
და ჩვენც გავქრებით.