პრომეთესავით დამაბეს დროზე.
გულ-ღვიძლს წუთები ისევ მიკორტნის,
უკვე ვერ ვუძლებ ტკივილის დოზებს
და ზედ ვამატებ ყვითელ ნიკოტინს...
---------------------------------------------------

მეშინია შეხების.
სახე არ გაქვს და თვალებით სულს ჭამ.
არ მაქვს ფეხები.
უფრო: - ვერ დამაქვს.
და შიშისგან თვალებსაც ვხუჭავ.
უფერობით მეფერები
და მეც ფერები დამაქვს წაშლილი.
სახეც  გაქვს
(ალბათ საზარელი)
და არ მაჩვენებ.
უსახურობას მაჩვევენ შენი შავი ანგელოზები.
აღარ დაგელოდები.
აგხდი ბურუსს.
და წაგიკითხავ უფსკრულის თვალებს,
რადგან უსახო შიშის უკან ჩასაფრებულს
მეტი ძალა გაქვს.
შენი სახე კი ზიზღს იწვევს უკვე.
.....................................................
არ მეშინია.

მეთამაშები.
და ვიცი:
გინდა მეტა მაშებით ამომწიწკნო სამყაროს ნათელს,
მონათლულს სხივთა უსასრულობით.
ბნელი გვირაბიც მეთამაშება
შენი წყალობით.
-
მეთამაშები
და ვიცი გინდა
სათამაშოდ
გადამაქციო...
......................


მპარსავენ კისერს და
მაცალეთ ღირსება
რომ შევინარჩუნო.
ტკივილი მაჩუმებს
და მიხევს სარჩულებს
ღალატის.
ნაჯახმა წაიღო ცოდვები
მოსული ყელამდე.
ორსული ყველა დღე
ვაშლებით...
ჯალათო მე შენ მეცოდები.
ვიდრე ფრთებს გავშლიდე.