არ არსებობენ ღმერთები და შეგიძლია თავი გაირთო –
ჰოდა წადი და თავი გაირთე –

ოღონდ შემეშვი,საკუთარ თავთან დამტოვე მარტო!
ვისი უმანკო სუნთქვითაა გამთბარი ჩემი ოთახი,
ან მკერდზე ფრთხილად ვინ მეხება,
ვინ მეფერება გულზე ნაზად,
ისე ნაზად,რომ გული მშვიდდება,
მშვიდდება და ძგერს არხეინად და უშფოთველად.

ვინ აუთოვებს თეთრეულივით,გლუვ და სუსხიან ოკეანეს,
სადაც სიზმრებში დაძირული თევზები თვლემენ.

ან ვინ მიზილავს ფეხისგულებს ტკივილების გაყუჩებამდე,
მათ გაფურჩქვნამდე,აყვავებამდე!
ფეხისგულების თეთრ ლოტოსებს

გიპასუხებთ: ეს არაა არც ქალი და არც მამაკაცი,
მე ხომ მარტო ვარ
და ყოველ ღამე ვიძინებ ღმერთებთან ერთად,
არარსებულ ღმერთებთან ერთად,
რომლებიც ჩვენთვის არსებობენ იმ სურვილივით
ცისფერ ტბას რომ ჰგავს,
ტბას,რომელშიც ზოგი ყვინთავს,ზოგი კი უბრალოდ იძირება.