ნაწვიმარ ქუჩას გავხარ,
ლოკოკინებივით დაგსევიან ფიქრები.
ყველა ქუჩა ერთნაირია, გახუნებული,
დაგლეჯილი...
ვიღაცას ფანქრით
დაუხაზავს სწორი, წყვეტილი...
თეთრი ხაზები, შენი გულის კარდიოგრამა...
არგამოვლილი ნაბიჯებით გულდაწყვეტილს
ტანზე წყლულებივით გაგჩენია გუბეები.
კაცმა რომ გკითხოს, ბედნიერი ხარ,
თუნდაც ასეთი:
დაგლეჯილი,
გახუნებული,
დაბერებული...
მაგრამ როდესაც ცისსარკისკენ აიხედები,
პატარავდები.
მთელი ცხოვრება გიყურებ და...

თურმე როგორ დაგმსგავსებივარ...