ცხოვრების დინებას მიჰყვები კვალდაკვალ,
ამდენი ფარსია გარშემო იცი და,
ხვდები რომ დიდი ხარ, პატარა აღარ ხარ,
თან გინდა გრძნობები აკრიფო მიწიდან

ერთად რომ შეკრა და მიყარო კუთხეში
დარდებმა გულთან რომ ვერასდროს მოგისწროს,
ცხოვრება ყოფილა სასტიკად უხეში
თითქოსდა გემში ხარ ძლიერი შტორმის დროს

ამიტომ იყავი როგორიც გინდა და
ეცადე ტალღები გემივით დასერო,
სიყვარულს უყურე გვერდიდან, მშვიდად და
მერე რა იქნება არ ვიცი, ასე რომ

მიხვდები გარშემო ამდენი ფარსია,
შენ უკვე ამისთვის საკმაოდ დიდი ხარ,
ცხოვრებას მიჰყვები კვალდაკვალ, ასეა?
თუ იქნებ უბრალოდ, შენი გზით მიდიხარ...