ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ლიკა ჭელიძე
ჟანრი: იუმორისტული
6 ივნისი, 2012


ჩანაწერები "მგზავრის" ავტორზე

მოკლედ,ჩემი ონავრობის ამბავი ყველას მოგეხსენებათ და "ლექსების გამოფენაც" არ დავტოვე ისე,რომ რაიმე სერიოზული ონავრობა და სერიოზული სისულელეა არ გამეკეთებინა:)) ახლა იფიქრებთ დათვრა და ყველას აგინაო:)) ნურას უკაცრავად,არც ვსვამ და არც ფართო საზოგადოების წინაშე ვიგინები:)) იქიდან გამომდინარე,რომ ძველმა(აწ უკვე კარგად ნაცნობმა) გამოფენის მონაწილეებმა იცოდნენ ჩემი არასერიოზული გამოხტომები,ვერაფერ ონავრობას ვერ გავიდოდი მათთან და მართლაც,რომ გასაჭირში ყოველთვის ვგრძნობ ზებუნებრივ გვერდზე დგომას( დიდო ღმერთებო) და ამჯერადაც არ მიმატოვა ამ ძალამ და ჩემს წინ თითქოს მიწიდან აღმოცენდაო ყვავილივით,მომევლინა ეს გოგონა...მისი დახასიათება სულ ადვილად შეიძლება: გაჩეჩილი არსება დიდი ჩანთით:))) და გრძელი ლექსით(ამაზე მოგვიანებით)...

დავიწყოთ მატარებლით.ჩვენი მეგობრები სხვა ვაგონში იმყოფებოდნენ...რომელიც ჩვენგან "სულ რაღაც" 19 ვაგონით იყო მოცილებული..თუმცა ჩვენ როგორც ნამდვილ მეგობრებს შეეფერებათ არ შევუშინდით ვაგონთა რაოდენობას და გავსწიეთ მესამე ვაგონისაკენ... ჩვენ ანუ :მე და ორი გაჩეჩილი ბავშვი,რომლებიც სამწუხაროდ ქალბატონმა ნინო ნეკერიშვილმა ჩამაბარა(თვითონ ვერ მოსწყდა ღრეობას რომ წამოსულიყო).ამოვიდე ეს ბავშვები იღლიაში და მივდივარ...მივდივართ მაგრამ სად მივდივართ:)) ყველა ვაგონის გამცილებელი გვეკითხება სად მივდივართ,რატომ,როდის დავბრუნდებით და ასე შემდეგ...ბოლოს ამომივიდა ყელში და საკმაოდ ხმამაღლა ვკითხე ერთ–ერთ გამცილებელს(ე.წ. პრავადნიკს)..კი მარა თქვენ რატომ ნერვიულობთ ჩვენზე,ჩვენი პრავადნიკი(ე.წ.გამცილებელი) არ ნერვიულობს თქო... გავაგრძელეთ გზაზ,რომელიც არ სრულდებოდა...ეს იყო უსასრულო სვლა მიზნისკენ,რომელი მიზანიც(მიზნები) არც კი გველოდნენ და ნახევარს ეძინა თურმე:)) გზაში დიდი ამბები გადაგვხვდა:ვნახეთ კაცი რომელიც ტრუსებით(ე.წ. ტრუსიკით) იყო წამოკოტრიალებული საერთო ვაგონში(ე.წ. პლაცკარტში) და სულ არ რცხვენოდა ამის..პირიქით ჩემს ორ გაჩეჩილ(ჩაბარებულ) ბავშვს უფრო შრცხვათ მისი სიშიშვლის,ვიდრე იმ კაცს... მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელო მივდივართ და მივდივართ... ბოლოს უკვე აგარც ვესაუბებოდით გგამცილებლებს და აი ერთ ვაგონშ ავუარეთ გამცილებელს გვერდი და გასასვლელს ვეცით...იკივლა "პრავადნიკმა" მემანქანესთან რა გინდათო:))) იმდენი ვიარეთ გავცდით ამ ჩვენს მესამე ვაგონს და კინაღამ მატარებლის მძღოლს(იმათ ენაზე მემანქანეს,და ალბათ ჩვენს ენაზე მერულეს) გეზი შევაცვლევინეთ... მივაღწიეთ როგორც იქნა.თუმცა ამმით არ დასრულებულა მატარებლის ინციდენტი,უცებ სად იყო და სად არა ეს სათუთად ჩაბარებული ბოვში დამეკარგა...მე და მეორე ბოვშვმა გადავატრიალეთ იქაურობა და ჰოი საოცრებავ,ჩვენს გარეშე წასულა სხვა ვაგონში...შეეჩვია ალბათ ტრუსებიან მგზავრებს და აღარ ვჭირდებოდით ... მოკლედ ქალბატონ ნეკერას მივუყვანე გოგონები ისეთები როგორებიც გამატანა...გაჩეჩლები და დაბნეულები.

აქედან დაიწყო ჩემი და ჩვენი მთავარი გმირის ურთიერთობა.ვერ გეტყვით საუკეთესო სცენარით განვითარდაო მაგრამ ჩვეულებრივ წარიმართა,ისე როგორც ქართულ რეალობაში ვითარდება ქალების ურთიერთობა:))) თმცა ეს უკვე სხვა თემაა და ჩვენს ძირითად სათქმელს ვუხვევთ(ვუხვევთ რაღა იყო)...

ასე მხიარულ ნოტაზე გაირბინა ორმა დღემ და აი "ლექსების გამოფენის" პოეზიის ნაწილიც დასრულდა და ჰოი ისევ საოცრებავ,ფინალში გავიდა თვით ჩვენი გმირი გვანცა...ლექსით "მგზავრი".

არ მოგატყუებთ და მართლაც გულწრფელად გამიხარდა ამ ლექსის წარმატება...ჩვენი მომავალი გმირის ემოციები...

მორჩა გამოფენა და როგორც ხდება ხოლმე,დაღლილ–დაქანცული საზოგადოება ჩამოვჯექით სკამებზე და დავიწყეთ საუბარი (ჩვენებურად "ჭორაობა")...და აი აქ გამიელვა ონავრულმა აზრმა და აჰა:

ავიღე "ლექსების გამოფენის" წიგნი და ვკითხულობ(არ დაგავიწყდეთ ჩვენი გმირის ნაწარმოების სახელი"მგზავრი")

–ერთი ვნახოთ რა ლექსები დაბეჭდეს– მე ვამბობ ამას და თან ვიხედები გვანცასკენ,რომელიც ჩაჰკირკითებს წიგნს,საკმაოდ მოშორებით ზის მაგრამ ჩემი ესმის...

–"მგზავრი" ,აუ რა ამას რო დაარქმევ ლექსს ვინღა წაიკითხვას...აი ხო ვიცი ახლა ეს ფინალში გავიდოდა,რა არის რა–  და აი აქ მოხდა ის რაც მაკლდა მთელი გამოფენის მანძილზე...

უცებ ამოიხედა გვანცამ ისეთი სახით,რომ მეგონა მომკლავდა..მე ვითომც აქ არაფერიო გავაგრძელე....

მეგონა იქ დასრულდებოდა ჩემი ბედკრული ცხოვრება,მაგრამ ალბათ ინსტიქტმა(თვითგადარჩენის სავარაუდოდ) მიხსნა...გამეცინა და გვანცა მიხვდა ყველაფერს...

აი ამის შემდეგ გვანცა ჯობავას დაერქვა "მგზავრის" ავტორი...

ის ყოველთვის მგზავრის ავტორად დარჩება ჩემს ერთიციდა გულში და

იმედია ამ ჩანაწერის შემდეგ კიდევ ერთხელ გადავურჩები...

წავედი ახლა და ეს ერთი და სხვა მრავალი...კიდევ მოგიყვებით "მგზავრის ავტორზე"

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები