მაისი, მე და შენ და პაემანი.
გული ჩემს სიხარულს უკვე არ იტევდა,
მოვქროდი შენსკენ, თუმც ცა მაფრთხილებდა,
რომ ჩვენს პაემანზე წვიმას აპირებდა.

ნაძვები, მტრედები და ეკლესია.
წიწვი უამრავ წუთად ჩამოცვივდა,
მტირალა ღრუბლებს ქარი შეესია
და ჩვენს პაემანზე წვიმა წამოვიდა.

უცხო ქოლგებზე ბროლის წვეთები
დაღვრემილ ზეცას ცრემლად მოსდიოდა,
მე მარტო ვიდექი და შენ მოგელოდი,
მაგრამ პაემანზე წვიმა მოდიოდა.

სველი თითებით ტანზე შემომეჭდო,
სახესთან სუნთქვასავით მიქროდა ქარი,
თურმე, პაემანზე წვიმა მოსულიყო,
ეს უდარდელი, ჟუჟუნა ქალი.
                                                28.05.2011