ჩემი ანარეკლი შენი მორევია,
თეთრად მოკაშკაშე წითელ გავაზებით,
ახლა ძველი წლები ყოვლის მომრევია,
წლები უხეირო მწვანე ლაჟვარდებით.

წარსულს დასტირიან უხმო მიმოზები,
წარსულს რომლის იქით მხოლოდ წუხილია,
ახლა მეც მატყვია გულზე სტრიქონები,
ხოლო გონება კი უფრო მოკლულია.