ვიცი ღმერთი მაინც არ გამწირავს,
არ დამისვამს ეშმა თავის კლანჭებს,
როცა მღვდლები ატარებდნენ წირვას,
ეშმა მაინც მიგზავნიდა ქაჯებს.

არ დამადგა მე საშველი ვხედავ,
უფალი კი, თვით უფალი ვამჩნევ,
ზურგს შემაქცევს და დამტოვებს დედა,
მაგრამ მაინც ზეცა მათბობს გწამდეს.

გწამდეს დედა,ეშმაც მალე წავა
და დავრჩებით ჩვენ საუფლოდ ორნი,
თუმცა არა, მაინც ვრჩები ავად
და ძირს ვგდივარ ვით გაჭრილი მორი.

ახლა ვერ ვწერ თვალზე ბინდი მადგას,
მგონი უფალს თან მივყავარ ცაში,
დედა გწამდეს, ჩვენ დავრჩებით მარად,
ვით გრანელის საოცნებო მარში.