ტკაცუნობს, იწვის, ელავს,
შენს ყურადღებას ეძებს,
არ დაგანახებს სევდას,
შეშასაც წვავს და ლექსებს.

ხან გეფერება თბილად,
ზოგჯერ ზედმეტი მოსდის -
ძალიან თუ არ გცივა,
მაინც მხურვალედ გკოცნის.

კედელზე გეცეკვება,
ათინათებით მოგრთავს,
მოწყენით არ იქნება,
სანამდის შეშას ლოკავს.

კვამლით აგიწვავს თვალებს,
რადგან არა აქვს გული,
არ გაისტუმრებს ვალებს,
კაბა დაგიწვა თუკი.

როცა ჩაცხრება ვნება,
ნაკვერჩხლებს დაჰკრავს რული,
ნაცარში იფუთნება,
კვამლად ამოსდის სული...

თავის სიცოცხლეს ახალს
კიდევ იპოვის მაშინ,
თუ ნახშირით დახატავს
რამეს მურიანი ბავშვი.
                                    26.07.2011