მე10 კლასის წიგნი.
საშინაო დავალება.
დაწერეთ მოთრობა გოდერძი ჩოხელის  ფრაზის მიხედვით:
,,ნაძვის ძირში მჯდომარე მოხუცი მუდმივად თოფში ჩაწყობილი ყალბი ტყვიებით ერთობოდა''.
მოთხრობა ტრაგიკულად დამთავრდა.


სასაცილო მე10 კლასელი წამოვხტი და განვაცხადე, რომ ამ მოთხრობას ისე დავწერდი  არავის არც  მოვკლავდი, არც დავჭრიდი და მაინც ტრაგიკულად დავამთავრებდი.

1 კვირაში მოდიოდა ისევ ოთხშაბათი, ქართული ენის გაკვეთილი.
მე მეშენოდა შერცხვენის, რადგან არანაირი სიუჟეტი თავში არ მომდიოდა.
კლასელები და მასწავლებლები კი ვიცოდი როგორ მელოდნენ.

საბოლოოდ მთელი ჩემს ფანტაზიას ერთ ღამეში მოვუყარე თავი და აი ეს გამომივიდა:



წყალწაღებულები


ალბათ ყოფილხართ იმერეთში, თუნდაც გავლით.  თუ მოხვდებით სოფელ ჭალვანში გარწმუნებთ არ გამოგეპარებათ არც ერთი წვრილმანი დაუვიწყარი ბუნებისა თუ ხალხის საოცარი სტუმართმოყვარეობის.
აქ, თითქოს ყველა სახლი გიხმობს, თითქოს ყველა ხეს, შეფოთლილს თუ შეუმოსავს ხელი გამოუწვდია და შენი გაცნობა სწადია. თითქოს ყველა მდინარე და ნაკადული თავისი დინებით განიშნებს საით უნდა გაუყვე ბილიკს, საით გელოდებიან.
დილით თუ საღამოს, ჭალვანის ნებისმიერ ხევში თუ გორაკზე გაიგონებთ და ყურს ვერ მოწყვეტთ მდინარის ყრუ დუდუნს, რომელიც იძულებულს გაგხდით მდინარე მოძებნოთ.  ეს ხომ ძირულაა, მკაცრი, მოჩუხჩუხე და მობუზღუნე ძირულა... ანკარა, ღმერთო, ისეთი ანკარა, რომ ბიჭუნა ჭანუჭრის ხეზე პირს რომ იტკბარუნებს გაფაციცებით აკვირდება ფსკერზე, კენჭებში მძრომიალე ლიფსიტების ქაოსს. გაგიკვირდება, ამ მშვიდ, უშფოთველ არემარეში რამ ააფორიაქა და ააღელვა ეს პაწაწინა არსებებიო, მაგრამ სილამაზით დახარბებული ფეხთ გაიძრობთ და მდინარეში შეტოპავთ. სწორედ მაშინ გაიზიარებთ ლიფსიტების მღელვარებას. მდინარის თავზარდამცემი სიცივე გაგთოშავს, გაგყინავს და მოგაჯადოვებს. უცნაურია, ის უეჭველად რაღაცაზეა გაბრაზებული, სურს დარდი გაგიზიაროს, მაგრამ რაღაც აბრკოლებს, ბოლომდე ვერ გენდობა და  ყველა სტუმარს ჭალვანში ჩასულს შენსავით უხდის სამაგიეროს რაღაც გარკვეველი შემზარავი დანაშაულისათვის.
     
ეს ამბავი მხოლოდ ძირულას ახსოვს, ამ უბერებელ და უკვდავ ძირულას.
არდადეგებზე თბილისიდან თუთმეტიოდე წლის ბიჭი ჩამოსულიყო სოფელში, ლაშა ერქვა. ლაშა ხშირად დადიოდა ხოლმე ტყეში მეგობრებთან ერთად, სადაც ხშირად შეუმჩნევია ნაძვის ძირში მჯდომარე მოხუცი, რომელიც დინჯად შესცქეროდა ხოლმე თავის იარაღს. მუდამ თავჩაქინდრული, რაღაცით აფორიაქებული დადიოდა. თავზე თოვლივით თეთრი ხშირი თმა ეფინა და ნაცრისფრად შეღინღლული წარბების ქვეშიდან კუპრივით შავი თვალები გამოკრთოდნენ. გრძელი, არწივისებრი ცხვირი კიდევ უფრო შემზარავს ხდიდა დასანახად. სახეზე ნაოჭებით ავსილიყო და წელში გამართული დაიარებოდა.
შეხედვისთანავე წარსულში ქექვას დაიწყებდი, იქნებ რამე დავუშავე, რამით გავანაწყენეო.

მისი სქელი წარბები მხოლოდ შვილიშვილის დანახვაზე გადაიშლებოდნენ,  სახეზე ნაოჭები გაიფანტებოდნენ და თვალები შავი მოელვარე ვარსკვლავებისავით აციმციმდებობნენ ხოლმე. მას ხომ ლილეს მეტი არავინ და არაფერი ებადა. შვილი ომში დაეღუპა, გოგონას დედა მშობიარობას გადაყვა. ლილე იზრდებოდა, მშვენდებოდა, მაგრამ ხმას ვერ გამოსცემდა. დათო პაპა ნერვიულობდა ლილეზე და მარტო არსად უშვებდა, მხოლოდ ძირულის პირას დატოვებდა და თვითონ მიდიოდა იარაღით ხელში სახეტიალოდ. ამიტომაც გოგონას სილამაზისა და არსებობის შესახებ არავინ არაფერი იცოდა...
გასაკვირი ის იყო, რომ მოხუცს მხოლოდ ყალბი ტყვიები ედო, რაც ასევე არ იცოდა არავინ. დათო ხვდებოდა სოფლის მოსახლეობას შიშის ზარს რომ სცემდა, მაგრამ არც უცდია რამის შეცვლა..
  ამ უცნაური კაცისა ლაშასაც ეშინოდა, სულ კუდში დაყვებოდა და მონდომებით იკვლევდა მის ცხოვრებას, მაგრამ გზა-კვალი მაინც ვერ გაუგო.  ლაშა ძირულის პირას ხშირად ჩადიოდა და ლილეც არ გამოპარვია მხედველობიდან, აკვირვებდა და აღელვებდა გოგონას სიჩუმე, შორიდან უყურებდა, ტკბებოდა და უყვარდებოდა.  მალე ახლოს მისვლა გაბედა, მისი სნეულებაც აღმოაჩინა და უხმოდ დაემეგობრა. თუმცა მისი ვერც სახელი გაიგო და ვერც საცხოვრებელი...

ერთ დილას ყმაწვილმა სატრფო მდინარის ყველაზე განიერ ადგილას წაიყვანა, იცოდა იქ ლამაზი ჩანჩქერი იყო და უნდოდა ეს მშვენიერება ენახვებინა გოგონასთვის. მდინარეზე ჩანჩქერს ძლიერი ტალღები წარმოექმნა, დაგუბებულ ადგილას კი ფოთლები მიმოფანტულიყო. იქაურობა ისეთი ლამაზი იყო, რომ ენით გამოთქმა არც სჭირდებოდა გრძნობებს.  ლაშამ ტივი შეკრა, გოგონა ზედ შესვა და მდინარის ყველაზე ღრმა ნაწილში შეცურეს.  იქაურობა სამოთხეს ჰგავდა, ცა მოწმენდილიყო, მთელი სოფლის ჩიტები იქ შეკრებილიყვნენ და საზეიმო განწყობა შეექმნათ. მხოლოდ ძირულა იყო აღვრეული, ტალღები ასწრაფებულიყვნენ და ლაშა ძლივს-ღა აჩერებდა ტივს.

საიდანღაც დათო პაპა გამოჩნდა, ის საშინელი, შემზარავი კაცი სოფელს რომ გულს უხეთქავდა. თითქოს მიწა იძვრაო ისე შეკრთნენ ახალგაზრდები. მოხუცმა ხმამაღლა შეჰყვირა და ბიჭის დასაფრთხობად იარაღი მიუშვირა მას. ლაშა არ იცოდა ვინ იყო ლილე მოხუცისთვის, შეეშინდა, გოგონას რამე არ დაუშავოსო და  ტივიდან გადმოხტა.  ეცა მოხუცს, წააქცია, იარაღიც წაართვა უძლურს და შიშისაგან გონებადაბნელებულმა ჩახმახს გამოკრა, მაგრამ თოფმა არ გაისროლა... დათომ ბიჭს საბრალო თვალებით შეხედა და წამოხტა.

ნამდვილი უბედურებაც სწორედ მაშინ დატრიალდა:

ტივი აღარ ჩანდა, მდინარეს ლილე უნებლიედ გაეტაცებინა...

არავინ იცის სად გაქრა ეს საბრალო, სნეული გოგონა, შესაძლოა ის ახლაც ცოცხალია და გულში იმარხავს მწუხარე გრძნობას. ლილეს დაკარგვის შემდეგ მოხუცის ნახვა მხოლოდ ჩანჩქერთან შეგეძლოთ, ის ისევ იარაღში ჩადებული ყალბი ტყვიებით ირთობდა თავს.
ძირულა მის შემდეგ ყინულივით ცივია, რათა აღარავინ შეტოპოს მასში ღრმად, სუფთაა, გამჭვირვალე, რადგან ყველამ დაინახოს რომ ლილე არ მომკვდარა, და ბუტბუტებს, რათა ვინმემ მაინც მოისმინოს აღსარება მისი უნებლიე ცოდვისა...
ბიჭი?  ბიჭი დღესაც ხეზეა შემომჯდარი და მდინარეს გაჰყურებს, მდინარეს, რომელმაც სატრფო მოსტაცა...