დღეს რაღაც უაზრო სიკვდილიზე ვფიქრობდი,
დილიდან მიტევდა ფიქრების კორიდა,
მიტევდა ასევე სიცოცხლის ხალისი,
რომელიც საღამოს სიმშვიდეს მომგვრიდა..

მაგრამ კი ამაოდ ვფიქრობდი ამასაც,
რადგანაც ვიცოდი სიკვდილის მოტივი,
ჩემსავით ჯეროდა, საბრალო მამასაც
სიცოცხლე, რომ არის გართობა მორიგი.

რომელიც გაარღვევს შენსა და ჩემს შორის
სივრცეებს, რომელიც არასდორს მთავრდება,
მე კიდევ ვეგდები გაჭრილი მორივით,
არადა მიყვარდა სიცოცხლე –თავნება.

არადა უაზროდ, გიჟივით ვფიქრობდი
შენზე, რომ არასდროს მაქცევდი ამებად
და როცა სიცოცხლეს, სიკვდილთან ვხვდებოდი,
ბანალურ ფიქრებში ვიქეცი წამებად...

ახლა კი  სიგარეტს ვეწევი და მგონი,
ყავასაც ბოლოჯერ ვუსინჯავ არომატს,
ნერვები მგონია სიცოცხლის გარმონი,
ბოლოჯერ დავუკრავ, –მგონი რომ გამოვა!