მოდი, წავიდეთ მე და შენ,
როცა საღამო იღვრება და ავსებს ზეცას,
როგორც ეთერიზირებული პაციენტი მაგიდას;
მოდი, წავიდეთ ამ ნახევრად უდაბური ქუჩებით,
რომლებიც მოუსვენარ ღამეთა
ბუზღუნით იხევენ უკან, ღამის გასათევ იაფ ჰოტელებში
და ლოკოკინების ნიჟარნამსხვრევიან რესტორნებში:
ქუჩებით, რომლებიც მოგვყვებიან, მზაკვრული განზრახვის
დამღლელ არგუმენტებად,
რათა მიგვიყვანოს დამთრგუნველ კითხვამდე...
ოღონდ ნუ მკითხავ, ”ეს რა კითხვაა?”
მოდი, წავიდეთ  და განვახორციელოთ  ჩვენ ეს ვიზიტი.

ქალი შემოდის და მიქელანჯელოზე მოსაუბრე
ტოვებს ოთახს.

ყვითელი ნისლი - ფანჯრის მინებს რომ ეყრდნობა ზურგით,
ყვითელი კვამლი - ფანჯრის მინებს რომ სახეს აჭყლიტავს
და აუზის საკანალიზაციო ხვრელში ვერ გამძვრალ ნალექს
და სარკმელის კუთხეებში შემოპარულ საღამოს ლოკავს თავისი ენით,
რომელიც მოვიდა და გადაეშვა ზურგით ამ მილებიდან გადმონაღვენთში,
აივანზე ფეხდამცდარმა რომ მოულოდნელი ნახტომი გააკეთა
და დაინახა, რომ ეს იყო მსუბუქი ოქტომბრის ღამე,
ხუჭუჭა თმასავით რომ შემოეხვია სახლს და მიიძინა.

და  რა თქმა უნდა, ეს დრო დადგება,

ყვითელი კვამლისთვის, რომელიც დაეფინება ქუჩას,
ფანჯრის მინებს რომ ჩამოუვლის ზურგის ხახუნით;
ეს დრო დადგება, და დრო გექნება,
რომ მოამზადო სახე, იმ სახეებისთვის, რომლებსაც შეხვდები;
და დრო იქნება, რათა მოკლა ან შექმნა,
დრო - ყველა საქმისთვის და დღისთვის, ხელებისთვის,
რომლებსაც აღმართული შეკითხვა დაუვარდებათ შენს თეფშზე;
დრო - შენთვის და დრო - ჩემთვის,
და დრო კიდევ ასი ყოყმანისთვის,
და ასი ხილვისთვის, თუ გადახილვისთვის
ვიდრე ცხელ ორცხობილას მივატანთ ჩაის.

ქალი შემოდის და მიქელანჯელოზე მოსაუბრე
ტოვებს ოთახს.

და  რა თქმა უნდა, რომ დრო დადგება
ფიქრისთვის, ”ნუთუ გავბედავ? ნუთუ გავბედავ?”
რომ დროს უკუსვლით ჩამოვუყვე, როგორც კიბეს,
თმის შუაგულში მელოტი სივრცით -
(ისინი იტყვიან: ”როგორ გამხდარა მისი თმა!”)
ჩემი დილის ქურთუკი, პირსახეს აფარებული მისი საყელოები,
ჩემი ჰალსტუხი - მდიდრული და მოდური, მაგრამ შეკრული უბრალო კვანძით -
(ისინი იტყვიან: რა ძლიერ გამხდარა ხელფეხზე!)
ნუთუ გავბედავ
სამყაროს შეწუხებას?
ერთ წუთში დადგება დრო -
გადახილვისთვის, გადაწყვეტისთვის, რა წუთსაც შეიცვლება თავად ეს წუთიც.

რადგან ვიცნობდი მათ უკვე ყველას, ვიცნობდი ყველას -
ვიცნობდი საღამოებს, დილებს, დღეებს,
ყავის კოვზით რომ ვრწყავდი ჩემს სიცოცხლეში;
მე ვიცნობ ხმებს, რომლებიც ვარდებიან მომაკვდინებელი ვარდნით,
რომელსაც ერთვის შორი ნომრიდან რაღაც მუსიკა.
როგორ აღვიქვა სხვაგვარად?

და უკვე ვცნობდი თვალებს, ვიცნობდი ყველას -
თვალებს, რომლებიც გკურნავენ ფორმულირებული ფრაზებით
და როცა ფორმულირებული ვარ, ვეკონწიალები სამაგრს,
რომელიც მამაგრებს - მშფოთვარეს - კედელს,
მერე როგორღა დავიწყო
ღილების წყვეტა, ჩემს დღეებზე თუ გზებზე?
როგორ აღვიქვა?

და უკვე ვიცნობდი ხელებს, ვიცნობდი ყველას -
ხელებს - მოჭდობილთ - თეთრებს და შიშვლებს
(მაგრამ ლამფის სინათლეზე, ყავისფერი თმით მღელვართ!)
მაგიდაზე დაწყობილ ხელებს, ან გახვეულებს ჩითში.
კაბის სურნელი -
ასე რომ მაბრუებს...
და როგორღა აღვიქვა ისინი?
ან როგორ დავიწყო?
. . . . .

უნდა ვთქვა? - რომ გავუჩინარდი, ვიწრო ქუჩებში ჩამომდგარ ბინდში
და მარტოსული კაცი, ფანჯარაში გადაყუდებული, მაისურისამარა ვაკვირდებოდი, საკვამურებიდან აღმოცენებულ კვამლს...


დაგლეჯილი ბრჭყალებით უნდა ვყოფილიყავი
მოყურყუმელავე, ოთახთა მდუმარების ზღვის სიღრმეში.

. . . . .

შუადღეს და საღამოს, უმშვიდესი ძილით რომ სძინავს!
გრძელი თითებით ნაფერებს და დაწყნარებულს,
სძინავს... დაღლილს... ან ვითომ სნეულს,
იატაკზე გართხმულს, აქ, ჩემსა და შენ შორის.
ჩაის, ნამცხვარის და ნაყინის შემდეგ,
უნდა მომეკრიბა ძალა, რომ შემეტია და კრიზისამდე მიმეყვანა ეს მომენტი?
მაგრამ მე ვტიროდი და ვმარხულობდი, ვტიროდი და ვლოცულობდი,
თუმცა ვხედავდი ჩემს თავს (მზრდად მელოტ სივრცეს), მორთმეულს თეფშზე,
მე არ ვარ წინასწარმეტყველი - ამას არც აქვს დიდი მნიშვნელობა;
მე ვნახე ჩემი დიდების ბრწყინვალე მომენტი - მისი კრთომა
და ვნახე მარადიული მხედარი, ჩემს ქურთუკს ჩაჭიდებული და დამცინავი,
მოკლედ: მე მეშინოდა.

ნუთუ ეღირებოდა ამად, ყველაფრის მერე,
მარმელადების და ჩაის ფინჯნების მერე,
ფაიფურს შორის, ჩემსა და შენზე საუბრებს შორის,
ნუთუ ეღირებოდა ამად ყოველი,
ეს მოკვნეტილი კითხვა, მსუბუქ ღიმილით,
ბუშტად შეკუმშული მთელი სამყარო
და დაგორებული დამთრგუნველ კითხვისკენ,
რათა თქვა: ”მე ვარ ლაზარე, მკვდრეთით აღვზდექი,
დავბრუნდი უკან, რათა მეთქვა ყველასთვის, ეს ყოველივე” -
ამ დროს კი, ერთი - ბალიშზე ნადები თავით -
იტყვის: ”ეს, ის არაა საერთოდ, რაც მე მინდოდა,
ეს, ის არაა საერთოდ.”
და ნუთუ ეღირება ამად ეს ყველაფერი, ამ ყველაფერის შემდეგ,
ნუთუ ეღირება ამად ყოველი,
დაისების, ბაღების და მორწყული ქუჩების შემდეგ,
რომანსების შემდეგ, ჩაის ფინჯანთა შემდეგ, იატაკზე მოფენილ კაბების შემდეგ -
ამათი და კიდევ ბევრი რამის შემდეგ? -
შეუძლებელია იმის თქმა, თუ რას ვგულისხმობ!
და თითქოს მაგიურმა ფანარმა გაანათა ნერვთა სინჯები ეკრანზე:
ნუთუ ეღირება ამ ყოველივედ, როცა
ის ერთი, ბალიშს ისწორებს, ან მანდილს აგდებს,
ფანჯრისკენ ტრიალდება და ამბობს:
”ეს, ის არაა საერთოდ, რაც მე მინდოდა,
ეს, ის არაა საერთოდ.”







S’io credesse che mia risposta fosse
A persona che mai tornasse al mondo,
Questa fiamma staria senza piu scosse.
Ma perciocche giammai di questo fondo
Non torno vivo alcun, s’i’odo il vero,
Senza tema d’infamia ti rispondo.

LET us go then, you and I,
When the evening is spread out against the sky
Like a patient etherized upon a table;
Let us go, through certain half-deserted streets,
The muttering retreats        
Of restless nights in one-night cheap hotels
And sawdust restaurants with oyster-shells:
Streets that follow like a tedious argument
Of insidious intent
To lead you to an overwhelming question….        
Oh, do not ask, “What is it?”
Let us go and make our visit.

In the room the women come and go
Talking of Michelangelo.

The yellow fog that rubs its back upon the window-panes,        
The yellow smoke that rubs its muzzle on the window-panes
Licked its tongue into the corners of the evening,
Lingered upon the pools that stand in drains,
Let fall upon its back the soot that falls from chimneys,
Slipped by the terrace, made a sudden leap,        
And seeing that it was a soft October night,
Curled once about the house, and fell asleep.

And indeed there will be time
For the yellow smoke that slides along the street,
Rubbing its back upon the window panes;        
There will be time, there will be time
To prepare a face to meet the faces that you meet;
There will be time to murder and create,
And time for all the works and days of hands
That lift and drop a question on your plate;        
Time for you and time for me,
And time yet for a hundred indecisions,
And for a hundred visions and revisions,
Before the taking of a toast and tea.

In the room the women come and go        
Talking of Michelangelo.

And indeed there will be time
To wonder, “Do I dare?” and, “Do I dare?”
Time to turn back and descend the stair,
With a bald spot in the middle of my hair—        
(They will say: “How his hair is growing thin!”)
My morning coat, my collar mounting firmly to the chin,
My necktie rich and modest, but asserted by a simple pin—
(They will say: “But how his arms and legs are thin!”)
Do I dare        
Disturb the universe?
In a minute there is time
For decisions and revisions which a minute will reverse.

For I have known them all already, known them all:
Have known the evenings, mornings, afternoons,        
I have measured out my life with coffee spoons;
I know the voices dying with a dying fall
Beneath the music from a farther room.
  So how should I presume?

And I have known the eyes already, known them all—        
The eyes that fix you in a formulated phrase,
And when I am formulated, sprawling on a pin,
When I am pinned and wriggling on the wall,
Then how should I begin
To spit out all the butt-ends of my days and ways?        
  And how should I presume?

And I have known the arms already, known them all—
Arms that are braceleted and white and bare
(But in the lamplight, downed with light brown hair!)
Is it perfume from a dress        
That makes me so digress?
Arms that lie along a table, or wrap about a shawl.
  And should I then presume?
  And how should I begin?
.      .      .      .      .      .      .      .
Shall I say, I have gone at dusk through narrow streets        
And watched the smoke that rises from the pipes
Of lonely men in shirt-sleeves, leaning out of windows?…

I should have been a pair of ragged claws
Scuttling across the floors of silent seas.
.      .      .      .      .      .      .      .
And the afternoon, the evening, sleeps so peacefully!        
Smoothed by long fingers,
Asleep … tired … or it malingers,
Stretched on the floor, here beside you and me.
Should I, after tea and cakes and ices,
Have the strength to force the moment to its crisis?        
But though I have wept and fasted, wept and prayed,
Though I have seen my head (grown slightly bald) brought in upon a platter,
I am no prophet—and here’s no great matter;
I have seen the moment of my greatness flicker,
And I have seen the eternal Footman hold my coat, and snicker,        
And in short, I was afraid.

And would it have been worth it, after all,
After the cups, the marmalade, the tea,
Among the porcelain, among some talk of you and me,
Would it have been worth while,        
To have bitten off the matter with a smile,
To have squeezed the universe into a ball
To roll it toward some overwhelming question,
To say: “I am Lazarus, come from the dead,
Come back to tell you all, I shall tell you all”—        
If one, settling a pillow by her head,
  Should say: “That is not what I meant at all;
  That is not it, at all.”

And would it have been worth it, after all,
Would it have been worth while,        
After the sunsets and the dooryards and the sprinkled streets,
After the novels, after the teacups, after the skirts that trail along the floor—
And this, and so much more?—
It is impossible to say just what I mean!
But as if a magic lantern threw the nerves in patterns on a screen:        
Would it have been worth while
If one, settling a pillow or throwing off a shawl,
And turning toward the window, should say:
  “That is not it at all,
  That is not what I meant, at all.”
.      .      .      .      .      .      .      .
       
No! I am not Prince Hamlet, nor was meant to be;
Am an attendant lord, one that will do
To swell a progress, start a scene or two,
Advise the prince; no doubt, an easy tool,
Deferential, glad to be of use,        
Politic, cautious, and meticulous;
Full of high sentence, but a bit obtuse;
At times, indeed, almost ridiculous—
Almost, at times, the Fool.

I grow old … I grow old …        
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.

Shall I part my hair behind? Do I dare to eat a peach?
I shall wear white flannel trousers, and walk upon the beach.
I have heard the mermaids singing, each to each.

I do not think that they will sing to me.        

I have seen them riding seaward on the waves
Combing the white hair of the waves blown back
When the wind blows the water white and black.

We have lingered in the chambers of the sea
By sea-girls wreathed with seaweed red and brown        
Till human voices wake us, and we drown.