თიკო  მადნება ფანტელები ხელებზე, მხრებზე...
თებერვალს ურცხვად დამჩნევია სიცივის კვალი,
ლექსებს, სულის და შენი დარდის უდავო მწყემსებს
ყრი და (საკუთარ თავს უმალავ) რომ გტკივა მალვით.
და თიკო ასე, ასე არის ხანდახან ბედი,
ან უფრო ხშირად ემეტები ცხოვრებას, რა ვქნათ...
შენ და ეს ლექსი, მე არა ვარ ძვირფასო წრედში,
ვდგავარ და უფალს ველოდები თაბორის მთასთან...
ასეა, ღამეც დამაწვება მხრებზე და ვრჩები
გარეშე შენს და ჰორიზონტზე მზე სხივებს იხვეტს,
დამაგვიანდა, მოვსულიყავ ცოტა წინ წლების,
ახლა ხომ აღარ ვიწვებოდი ღრუბლებში პირქვე.
და თიკო ასე მაკლიხარ თუ გვაკლია ლოცვა...
თებერვალს ურცხვად დამჩნევია სიცივის კვალი,
მე ალბათ უკვე ჩაძირული ოცნების ბოცმანს,
არ მყოფნის ძალა დავიტოვო იმედი ხვალის....