ახლა ჩვენს შორის ბოლქვებად დაფენილ
                  სიცივეს ევსება სხეული წყვდიადით,
                  დავკარგეთ სული და ვეძებთ ერთმანეთს
                    მე-მარტა დე გოლი, შენ-ისევ იგივე.
                    ფუჭია იმედი როდესაც, ნაპირზე ფართხალებ
                    და უჰაერობით გევსება სხეული,
                    რიტმულად ფიქრობ და ყელში ამოგდის
                    ყოფა უსახური, სისხლსავსე ცხოვრებას-
                      თითქოს ეთხოვები და განზე გაწვდილი ხელი გიშეშდება,
                      ფიქრებით მძიმდები.
                        თავს ხრი და იმ წუთში ყველა რექვიემს, ჰანგს,
                      შეგონებას, მორალს ეთხოვები-
                      როგორც წყვდიადი მზის პირველ სხივებს.
                        წყლიანი თვალებით შეგამჩნევ სადღაც, შორს
                        და მსგავსად ფიდაის-
                        საკუთარ სურვილებს მოვთოკავ სიმძლავრით.
                        სველი თითებით შემოგხსნი სიყალბეს
                        მე- მარტა დე გოლი, შენ-ისევ იგივე.