რა ნაღვლიანია ცა სერ... და ცივი თვალები აქვს ფანჯრებს, მარტომდგარი ხეები იხდიან ფოთლებს და ჩემს ფეხქვეშ აფენენ... /იციან, მიყვარს ფოთლების ხალიჩა/. სერ... დეკემბრის პირველ დღეს ისევ გწერ(თ) წერილს, თქვენ კი ალბათ ზიხართ პლედმოსხმული მოქანავე სავარძელში და კითხულობთ წარსულს, ჩემს წერილებს ჯერ არ მოუღწევია თქვენამდე /ან კი როგორ მოაღწევდა, ჯერ ისევ ჩემით საზრდოობენ/, მე კი ყოველ საღამოს ვზივარ თვალებანთებული სახლის ვერანდაზე და გელოდები(თ) დააკაკუნე(თ) კარზე სერ... თუმცა კარი ღიაა/, ფეხაკრეფით შემოიპარე(თ) და ჩამოშლილი თმები გამისწორე(თ)... ახლა ღამეა სერ... მე და თქვენ ერთდოულად ვუყრებთ მთვარეს.. რა ნაღვლიანი თვალები აქვს ცას, მეც ვხუჭავ თვალებს
