ალბათ ტკივილი მომკლავს და მომსპობს,
მაგრამ მე მაინც მინდოდა მეთქვა,
ყველა იმედი,რომ კვდება ბოლოს,
ბედის ბრალია რაც ახლა ხდება...
სინათლეს ვხედავ ქვაბულის იქით,
რაღაც უცნობი გაფრენას მირჩევს,
თვალწინ მიდგება თექვსმეტი წელი,
კვლავ უსასრულოდ გავყურებ სივრცეს.
რამდენი მითქვამს, უთქმელიც მრჩება.
არავინ იცის გულში რა ხდება,
,,ღიმილიანი გოგო იყოო,”
თქვენს გონებაში ესე დარჩება.
ეტრფოდა თვალებს,რატომღაც ზღვისფერს
მათგან სიცივეც რამდენი ახსოვს.
ვერ ივიწყებდა, ვერაფრით იმ ერთს,
მწვანე თვალების უგულო პატრონს.
განა უყვარდა ,არა და არა
მუზად სახავდა სხვა არაფერი.
არავინ სძულდა მართლა არასდროს,
სიყვარულისთვის ქვეყნად გაჩენილს.
ბევრმა ატკინა, ადინა ცრემლიც,
დღეში ტიროდა სულ რამდენჯერმე,
ფარული იყო ეს ყველაფერი,
სიცილით გლოვა სიკვდილის დღემდე.
მავანი იტყვის იყო შეშლილი,
მას,რომ არ ვგავდი ვიცი იმიტომ.
სხვის შეცდომებზე ძალით დაბრმავდით,
ჩემს თავს ვატკინე, მაინც ჯვარს მაცვით.
მე არ ვეკუთნი ხალხის ბრბოს არა,
სხვა რომ ვიყავი გვიან მიხვდებით.
დრო როცა გავა ,მე მაინც წავალ,
ყველა მიყვარხართ ნუ განრისხდებით!