ჩამოვხსნი ვარსკვლავებს გარყვნილი ზეციდან,
ზიზღს ბადებს სიყვითლით ორსული ხეები,
ჩავწურო სასმისში წითელი მზეც მინდა,
შევსვა გახელებით.

    1
ყინულის დღეთა
სტრიპტიზის აგონია.
ფერთა არ მქონია
ფერხული ხეთა.
დღეები, ჩაწნული
არყოფილ ხმაურში,
ხელს მიშლის
ნეკნების ცხაურში
გამოკეტილი
მოვიდე თქვენთან.
ორგია
მბორგავი სხეულის მითია.
თითები მითრთიან.
და გორავს გორგალი.
მივყვები ამ სიმებს.
და რადგან დამცინეს.
სიდიდე მამცირებს.
    2
გვერდები არა გაქვს გათლილი,
გაჩორკნილს მიგიგავს სხეული.
გელოდე.
ლოდინიც მომწყინდა.
მომწყინდა ეს  ათასწლეულიც.
დაფხაჭნილ სტრიქონებს ტვინი წერს
და რასაც ვიგონებ
ვივიწყებ.
გუშინდელს ვინახავ ხვალისთვის,
დღევანდელს გავატან ქარიშხალს.
ჭიშკარი ჩავრაზე ქარისთვის
და ველი
ღმერთი სად ჩამრიცხავს.
წავიდა.
წავიდა.
წავიდა.
წადილის
მანძილი მეშორა.
ღმერთო რა ძალები დავხარჯე
და მაინც არასდროს მეშველა …
    3
სიშლეგე თოვდა როგორც ეტყობა,
სიბნელე თრთოდა ობოლ ბარტყებად,
წამი დღეებში ვეღარ ეტევა
და არაფერიც არ მემატება.
რა მემართება.
ტვინებს ფეხით ვშლი,
თავაზიანი თევზივით მუნჯი.
წერტილი.
ტირე (ანუ დეფისი),
დღეებიც მუნჯი და თანაც ლურჯი.
მირაჟს დარაჯობს აპოკალიფსი,
საყვირს აყვირებს მხეცი მეშვიდე,
მოდი, უბრალოდ ღვინო დამისხით,
ვიდრე ზეცაში გადავეშვები.