მზის სხივი თბილი,
ცის ცვარი ცივი...
ნამიან მიწაზე მცივანა ტირის.
ვარდის საბანი ჩაკონებია,
ათბობდა თითქოს,
ის მაინც ტირის.
უკნიდან ჩუმად თოვლი ფიფქავდა
სიო ჩურჩულით გულს უმშვიდებდა,
მიწას საკუთარ გულისფიცარზე
დაუწვენია, პატარა დიდად.