ფიქრის ჩანთით
დამაქ რაც მაქ -
ოქროს შანთი  ( ოქროს ან ვერცხლის ზოდი. გაცხელებული რკინა..)
რომელსაც შენი სახელი ქვია
და შარავანდი  ( სამეფო გვირგვინის მსგავსი სხივისა )
შენზე ოცნების.

ჩუმად მივყვები ქვიანს
და ეტმასნება ამ შარას ლანდი.

შედგა შარავი.  ( ყოველი წყლული ნადინები )
არავის,
არავის უთხრა რომ გვაქვს კარავი
და შატროვანი  ( ქვეშსაგებზე ან ცხენზე დასაფარებელი..)
რომელზეც გვიყვარს ამ ტყეში წოლა.

სიჩუმის ძრწოლა ათასწლოვანის.

არავის,
არავის უამბო სულთა შებრძვილება  ( ერთმანეთზე გადააბა რაიმე...)
მათ მხოლოდ სხეულთა შეკვრაც ეძვირებათ.

ო, რა სიტკბო მოაქვს სიჩუმეს.

ამდენ შეთიანს  ( გიჟი )
მხოლოდ გულით დააქვთ ტრფობის შაფართხელი  ( ნაკვერცხალზე ნაცხობი ხმიადი )
ათასი შეგრძნება იჩუქეს,
ის კი ერთია-
რამდენჯერ ნამხელი.

ამ ხელით
შარავანდოსანი  ( მეფე )
დავიცემ შაშარს ( სისხლის გამოსაშვები მახვილი )
რომელიც მაჩუქა სიჩუმემ შარშან.

არა ვარ მგოსანი,
არ ტრფობის მეფე
არც შემიძლია ბევრი შეალნება  ( მიტევება, დათმობა )
როცა ეამებათ
ჩემი სიტყვები ჯიუტად ყეფენ.

ტერფებს,
ტერფებს დასტყობიათ ყიალით შესლბობა  ( აირიო, შეიშალო, მოუძლურება, დასუსტება )
გული აღარა მაქ ძველებრ შებანდული -  ( შეყინულივით )
ძველი მებადური.

მზით ზღვაში შეგბობა  ( მოხარშვა )
აღარ მახალისებს.
უბრალო სიჩუმე მირიგებს ხარისხებს
როგორც ძველ მეგობარს.

ასე ვარ და ისევ
შეგრძნებებს კვლავ ვისევ
პირქუშ არსებაზე
რომელზეც მასწავლა სიჩუმემ შეთქრომა ( მივარდნა, მიფრენა გასახეთქად ან საკბენად )
და მისით შეთრომა.

ამ ნეტარებაზე - ფიქრებით ნახეთქი
შეგულარძნილი  ( დამსხვრეული )
აღარ ვიშურებ პერსონას დახეთქილს
და ძილი,
ძილი მერევა ისევ.
კვლავ ძველ
კვლავ მწველ
ჩემ წილ ოცნებებს მისევს.