გამახსენდება თუშეთი
ვიწრო დაკლაკნილ გზებითა,
ძირს დაცემული ჭალებით
მაღლა ჭაღარა მთებითა.

ზვავისგან ნაქლერთ ხევებზე
წყალი ჩამოდის ჩქეფითა,
ფიჭვის ტყეები დიდძალი
მოსილნი მწვანე თექითა.

ცით დაშვებული არწივი
შემოკეცილი ფრთებითა,
ჯიხვი კლდით გადმოფრენილი
დაკიდებული რქებითა.

აყვავებული მიდამო
თვალს ხიბლავს მისი მშვენება,
სოფლის თავ ხატში ქეიფი
და ვაკეს ცხენის ჭენება.

იქ დედულ-მამულს,მამ პაპამ
ოფლი და სისხლი აწვიმეს,
დედებმა მებრძოლნი ზარდეს
მათი აკვანი არწიეს.

მთაბარი შეგვინარჩუნეს
არ დაუზოგავთ ძალია
აქ ათლევინეს ხმალ-ხანჯალს
ურჯულოების ძვალია.

ჩემი სამშობლოს ბუნებას
ვეტრფი და ვებულბულები,
ქვა რაა თვითონ ქვასაც კი
სიყვარულს ვეჩურჩულები.

მუდამ ლამაზო დართლოო,
შემოღობილო მთებითა,
მანდ ბევრი სადღეგრძელონი
დაგვიცლავ ჯიხვის რქებითა.