დრო გავიდა და გადაავიწყდი წარსულს...
ახსოვხარ მესაფლავეს
და
მე- მის დამხმარეს
მე ვიყავიი ის ვინც მიწას გაყრიდი
და
მე ვარ ის ვინს მაგ დროს დავმარხე.
რითმებიდან გასული
ცრემლებს ამოფარებული
ვიჯექი სასმელთან ერთად
და ვსვავდი აწ უკვე მიწის სადღგრძელოს.
მე დღესაც ავწევ დარდით სავსე ფიალას
და ვიტყვი... მოვიგონებ და ცრემლს დავამატებ ისედაც სავსე და გადმოსაქცევად გამზადებულ სევდას ფიალიდან..
და მერე რაა?
არც არაფერიი გაივლის სისხლს  გაჰყვება მიაღწევს გულამდე ოდნავ ააჩქარებს. გამოვა და გაემართება ისტორიის ცენტრისკენ....
გამახსენდება პირველი და უკანასკნელი შებმა ვეფხისა და მოყმისა ბებერ დედამიწაზე.
დამძიმებული და დადარდიანებული პირველად საუბრობს განვლილი და გადაგორებული ჯვარცმის შესახებ. თავბედს იწყევლის გაჩენისთვის, მაგრამ....
მაგრამ ახსენდება ისტორია ჩემი და..... ჩუმდება.
ცრემლს უგზავნის ღმერთს სინათლისას.. იმ სინათლისას რომელის უკანასკნელად უჩემოდ ნახე.
აზრთა ტალღებად მიარწევს მოგონებებს სისხლი, ფიალიდან ჩაღვრილი ჩემს ისტორიის წიგნში.
და მერეე გამოვა დატოვებს არეულდარეულს ყველაფერს თავში.
დაა...
მეც კიდევ ერთ ფიალას ვავსებ და ვსვავ...
ყველაფერი კი ისევ თავიდან იწყება.... მე ვხედავ ღმერთს სინატლისას, იმ სინათლისას რომელის უკანასკნელად უჩემოდ ნახე.



ბექა გოგატიშვილი