უმად ჩაინთქა სოფლის ნაცარში.
რა საინტერესო მიგნებაა.

)მადლობა
ეგრე არ ჯობია?

ბავარელო, ჩემო კარგო, წარმატებებს გისურვებ.

)))

უი

ეგ უკვე თქვენი გადასაწყვეტია...
წარმატებებს გისურვებთ!... :)

ძალიან  კარგი  ლექსია,  არაჩვეულებრივი. მომეწონა  მისი  შინაგანი  განსაკუთრებული  ღირებულებანი, ასე  რომ  დგას  თითქოს ბინდის  შესავალთა  სევდაში ჩამხვრჩვალივით.

უმადურობა რომ არ გამომივიდეს, რასაც ჩავასწორებ ხმამაღლა ვიტყი: ყვავილთა სქელი საბნით დაFარეს;
საწუთროსთან ომწაგებულს ასაფლავებენ;
უმცირესია ეს პროცესია.

სხვას ისევე დავტოვებ. რატომ - ამაზე ჩემი არგუმენტები მაქვს, მაგრამ ახსნა საკუთარ ნაწერის ზედმეტი განმარტება გამოვა.

დოლაბებზე ვიფიქრებ. ორო რო გეტყვის ჩაიდანი ხარ, ბოლი უნდა გაუშვაო - ნათქვამია:))

დოლაბი მხოლოდ წისქვილის ქვა არ არის,(ამ შემთხვევაში კი)
жернов, мельничный камен
პ.-ართულებთ,რატომღაც)

ახალი გამოთქმები, რომ გამოიგონოთ - მაგის უფლება გაქვთ, მაგრამ უკვე არსებული ხატოვანი გამოთქმა, რომ გადააკეთოთ ისე, როგორც მოგესურვებათ - ეგ დაუშვებელია!... ანუ: "წისქვილის ქვა" "დოლაბების ტრიალით", ან "საფქვავების ბზრიალით", რომ ჩაანაცვლოთ - არ შეიძლება!... ;)
ლექსი კი, რა თქმა უნდა, თქვენია და არა ჩემი: მე უბრალოდ სახელდახელოდ ჩავასწორე, ეგარიდა ეგ... აი, რედაქტორმა, რომ დაამუშაოს თქვენი ნაწერი, შეიძლება ვერც კი იცნოთ: იმიტომ, რომ რედაქტირება სულ სხვა სახით ხდება(ნაწერს მხატვრული ღირებულება, რომ მიეცეს - მაგას კიდევ თავისი წესები აქვს)
თქვენი საქმის თქვენ იცით, მაგრამ უხეში შეცდომები მაინც რომ ჩაგესწორებინათ - ურიგო არ იქნებოდა... ;)

წარმატებებს გისურვებთ!... :)

ახლოა..

შესწორება: თქვენი ლექსი

სხათაშორის წისქვილის ქვას დოლაბი Qვია.
Yქვები ლექსი ცუდი არაა, მაგრამ ჩემი არაა.

მადლობელი ვარ პალადა, ასე რომ შეწუხდით, მაგრამ ამ გვერდზე მე უფლება მაქვს ახალი გამოთქმები გამოვიგონო.
თქვენ უფლება გაქვთ არ მოგეწონოთ ეს გამოთქმა, ან მთლიანად ნაწერი.

შინაარსს ვეთანხმები, ნამდვილად ასეა: ცხოვრება ვისთვის დედაა და ვისთვის დედინაცვალი, მაგრამ თავად ლექსს კაპ.რემონტი აქვს ჩასატარებელი... ;)

1) "დოლაბებნატრიალები" ან "დოლაბებდატრიალებული" რას ნიშნავს?! - თქვენ ალბათ იგულისხმეთ გამოთქმა: "მის თავზე, ერთი წისქვილის ქვა არ დატრიალებულა, თორემ სხვა ყველაფერი გადაიტანაო"... მერედა, "დოლაბი", მითუმეტეს "დოლაბები" რა შუაშია?!
2) აუცილებელი არ არის ტახტრევანი ძვირფასი იყოს, შეიძლება იყოს - არაძვირფასიც...
3) მძიმე ყვავილები რას ნიშნავს?! - ყვავილებს, განა რა წონა აქვს ასეთი?!
4) "ობოლი" და "მარტოხელა" სახელებია?!
5)"ოცნებ(ის)ა ბოლოწვეთდამშრალი..."?! - მაგრამ "წვეთდამშრალი ოცნება" მაინც არ ვიცი რას ნიშნავს; "იმედგადაწურული ადამიანი" თუ იგულისხმეთ, ალბათ...
6) იმ "ობლის კვერს" ჰგავს და არა "ბედის კვერს"! - "ბედის კვერი" თქვენგან პირველად მესმის...
7) "არ გამოცხვა" და არა "ვერ გამოცხვა"!
8) ბედის კვერის უმად ჩანთქმა ნაცარში - ხომ საერთოდ... :D

პირობითად ჩაგისწორებთ და ამ ადგილებს მიაქციეთ ყურადღება:
გრძელი და ზანტი პროცესია
სეფე - ტახტივით მდიდრულ კუბოს
მიყვება უკან.
ერთ ბედის რჩეულს მიაცილებენ
უფლის კარამდე
(ვისთვისაც მუდამ "ფაფის ჭამა" იყო სოფელი.)
მისი საფლავი ყვავილთა ჭრელი საბნით დაფარეს.

შორიახლოს კი
საწუთროსთან ომწაგებულს ასაფლავებენ.
მისი ყოფა არ იცვლებოდა... წლების მიხედვით:
ობოლი იყო, ხან მარტოხელა;
მუდამ სხვის შვილ-ძირს გადამკვდარ -
ილაჯნაწყვეტი, ნატიალები...
ცრემლგამშრალია,
უმცირესია ეს პროცესია.
და პირქუში მიწაყრილიც მისი საფლავის
მის სვე - ბედს მოჰგავს;
ობლის კვერივით
დიდხანს რომ ცხვა, ცხვა და...
აღარ გამოცხვა;
კუტად ჩაიწვა, ჩაიფერფლა სოფლის  ღადარში.

გმადლობთ დოდონა და ნეფერფარ.
არ ვიცი, შეიძლება დოლაბებდატრიალებულია სწორი ვარიანტი, მაგრამ მგონი  თავისებური რიტმიდან იქნება ამოვარდნილი.

ძალიან მაგარი ლექსია, მთლიანად დაკოპირებაც არ ეგების თორემ ღირს.  დღიურში წავიღე პოეტო.

"  შორიახლოს კი
ცხოვრებასთან ომწაგებულს ასაფლავებენ.
მისი სახელი იცვლებოდა წლების მიხედვით:
ერქვა ობოლი; მარტოხელა;
მუდამ სხვის შვილ-ძირს გადამკვდარი;
თავზე დოლაბებნატრიალები;
ოცნების ბოლოწვეთდამშრალი...
მცირეა მისი პროცესია.
და შიშველი მიწაყრილი მისი საფლავის
იმ ბედის კვერს ჰგავს
დიდხანს რომ ცხვა, ცხვა...
ვერ გამოცხვა
უმად ჩაინთქა სოფლის  ნაცარში."
      + + +
შესანიშნავია და ბრწყინვალე ჩემი სუბიექტური აზრით. ეს როგორ გამომრჩა და არ წავიკითხე?
გავბრაზდი ჩემს თავზე ახლა.
დოლაბებნატრიალები...დოლაბებდატრიალებული... ?... 

კარგია---ცხვა და ცხვა და ბოლოს უარი თქვა ღმერთმა მისი  ბედის გამოცხობაზე...ასეა

+++

ბოლო ხომ ერთია და რა მნიშვნელობა აქვს, რა სახელს დატოვებს კაცი?
განა სამარეში გაიხარებს, ან მოიწყენს ამის ცოდნით??

მგონი აქაც არ აწყენს ნაწერს, სიცხადისთვის ხალხური გამონათქვამი მივაშველო:
"ცხოვრება ვისთვის ღომია და ვისთვის ომი".

დიდი მადლობა ნათია, იმისთვის, რომ წაიკითხეთ და იმისთვის, რომ ეს აუტანელი სიჩუმე დაარღვიეთ.

ძალიან მომეწონა