"თუ ჩამომრეცხავს ბედისწერა სულის ხორცმეტებს,
შევიყვარებდი ამ თამაშის უაზრობასაც,
რომ გაღვიძებულ ღმერთს შეჰყრია მტვერი ყვავილის,
მას დავარქმევდი ალბათ უფრო თავის ტკბობას და,
ველურ ტრამალებს დასწოლია შავი ბურუსი,
ვიცი გავურბით უაზრობის უაზრობასაც,
მაინც ვერ ნახავთ სამყაროში იმ მტკიცე კედელს,
რომ გადაურჩეს ამ ქარიშხლის მოვანებასაც.
თითქოს ვიღვიძებთ,იმის გამო რომ გვეშინოდეს,
ვეძებთ სახურავს ალბათ უფრო გამძლეს და მტკიცეს
და ქარიშხალიც უფრო მძლავრი გახელებული
ისევ აღმართავს ჩვენს წინაშე მრისხანე ქიმეს
და ხშირად ღმერთი დემონია გახელებული;
ის ფრთებს აწყვიტავს ნაზ ოცნებას არად დაგიდევს.
მერე თამაშის ამ აზარტით გახელებული
ისევ მონახავს შმაგ მდინარის მყუდრო ნაპირებს,
ასე სიცოცხლე კვლავ იშვება დაუსრულებლად.
ის სიფხიზლეა ამ რაღაცის პოვნის იმედით.
უაზრობაშიც რომ ყოფილა აზრი რაღაცის
და ეს რაღაცა შიში არის ამოუცნობის
და თამაშს იწყებს ბნელი ძალა გაღვიძებული.
ჩვენ მარადიულ ნათებას ვთხოვთ დახსნას ბნელისგან,
გაუცხოებულთ შიში გვიპყრობს ჩვენივე არსის,
რადგან ცხოვრების აზარტია შიში და ბრძოლა.