თქვენ გახსოვთ,
რაღა თქმა უნდა, ყოველი გახსოვთ,
კედელს ნელნელა რომ ავეტუზე
და სახით ვგრძნობდი, ბასრ სიტყვებს – ნასროლთ,
შფოთდით ოთახში – ასგზის, ვეზუვზე.

ამბობდით:
ერთმანეთს უნდა დავშორდეთ  – კმარა!..
ყელში გაქვთ, ჩემი ცხოვრების სტილი,
მე – ჯანდაბისკენ მირჩიეთ გავლა...
თქვენ – თავს მიხედავთ და არა ტირილს.

ძვირფასო!
არც თქვენს სიყვარულს ერქვა გულწრფელი.
ის არ იცოდით, რომ კაცთა მოდგმას
ძალით გამრიეს და როგორც ცხენი,
ვგრძნობდი სიცოცხლეს – ტანზე შემომჯდარს.

თქვენ, არც ის
იცოდით:  როგორც ცეცხლზე – საქვაბეს,
ყოფითი ორთქლი მსდიოდა  როგორ...
მტანჯდა არცოდნა: სად მიგვაქანებს,
ამ მოვლენების გზა – ოღრო–ჩოღრო...

პირისპირ
მდგარნი ვერ იხილავენ სახეებს.
სიდიდის აღქმა ითხოვს შორ მანძილს…
როცა ზღვა დუღს და ტალღებს ახველებს,
სათუო  ხდება ბედი ხომალდის.

ხომალდი –
მიწა! თუმცა რად გინდა... კვლავაც –
სხვა ქარიშხლებში, სხვა ტრიუმფისკენ,
საითაც უფრო მძვინვარებს ტალღა,
გზას, ახლებური დიდებით იწყებს.

ჩვენგან, ვინ
არ დაეცა დიდ გემბანზე – რწევით,
არ აერია გული და არ ილანძღა?
ცოტაა სულით, ისეთი ბრძენი,
ვინც ქარიშხალში იდგა იალქნად.

იმ დროს კი:
როცა ავდარი ღრენდა ველურად
(თუმცა ვუდროდი ცოდნით კაპიტანს!),
ტრიუმში ვთვლემდი, რომ არ მეყურა,
ხალხის გულამრევ სასოწარკვეთას.

ტრიუმი –
ჩემთვის უდრიდა დუქნის მაგიდებს.
ყვინთვა ვისწავლე სიღრმეში ჭიქის ,
რომ არ მეტანჯა კვლავ სხვის მაგიერ,
უგონოდ მთვრალი ვუხმობდი სიკვდილს.

ძვირფასო!
მე, ჩემი ტანჯვის სენი გადაგდეთ
და თქვენც დაგაჩნდათ დამღა, ამ სევდის –
დაღლილ თვალებში: ვტეხდი სკანდალებს
და თავს ვფლანგავდი ურცხვად სავსებით.

თუმცა,  რა
იცოდით:  როგორც ცეცხლზე – საქვაბეს,
ყოფითი ორთქლი მსდიოდა  როგორ...
მტანჯდა არცოდნა: სად მიგვაქანებს,
ამ მოვლენების გზა – ოღრო–ჩოღრო...

. . . . . . . . . . . . . . .

ახლა კი, როცა წლები გავიდა
და სხვა ასაკი მიქმნის ამინდებს.
ვგრძნობ და ვაზროვნებ, სულ სხვა თანრიგზე.
ლხინის სუფრაზე – ყველას მაგიერ
ვმადლობ და ვაქებ გემის კაპიტანს!

დღეს უკვე
ვარ, უნაზესი გრძნობების პიკში.
და მახსოვს თქვენი დაღლა – მოსევდო,
თქვენსკენ მაქვს გეზი, ვით იერიში:
რა ვიყავ – რა ვარ, მსურს რომ მოგითხროთ!

ძვირფასო!
მე მსიამოვნებს ამის თქმა თქვენთვის:
სევდის სკნელიდან თავი დავძარი.
მთელ საბჭოეთში, ვინც კი თქვენ გეტრფით,
სხვას, არავის სწვავს ჩემებრ ხანძარი!

ის არ ვარ,
ვინც რომ ვიყავი ადრე – იცით, ვინც...
ეს „სხვა“, იზრუნებს, რომ არ დაშავდეთ...
და თავისუფლად ყოფნა–შრომისთვის,
მზად არის განვლოს გზა – ლამანშამდე.

შემინდეთ...
ვიცი თუმცაღა – რომ ჭკვიან, დინჯ ქმარს
(თქვენც სხვა ხართ უკვე) გული დაეთმო;
რომ არ გჭირდებათ შფოთი, კვლავ  – ფითრად,
რომ არ გჭირდებით არც მე, საერთოდ.

იცხოვრეთ,
წინსვლის ვარსკვლავი გიძღოდეთ მარად!
ამხდარ სურვილებს ჰგავდნენ ცვენილნი.
მოკითხვას გითვლით, ერთგული მარად,
თქვენი  ნაცნობი:                                           
                                    სერგეი ესენინი




Письмо к женщине

Вы помните,
Вы все, конечно, помните,
Как я стоял,
Приблизившись к стене,
Взволнованно ходили вы по комнате
И что-то резкое
В лицо бросали мне.

Вы говорили:
Нам пора расстаться,
Что вас измучила
Моя шальная жизнь,
Что вам пора за дело приниматься,
А мой удел -
Катиться дальше, вниз.

Любимая!
Меня вы не любили.
Не знали вы, что в сонмище людском
Я был, как лошадь, загнанная в мыле,
Пришпоренная смелым ездоком.

Не знали вы,
Что я в сплошном дыму,
В развороченном бурей быте
С того и мучаюсь, что не пойму -
Куда несет нас рок событий.

Лицом к лицу
Лица не увидать.
Большое видится на расстоянье.
Когда кипит морская гладь,
Корабль в плачевном состоянье.

Земля - корабль!
Но кто-то вдруг
За новой жизнью, новой славой
В прямую гущу бурь и вьюг
Ее направил величаво.

Ну кто ж из нас
На палубе большой
Не падал, не блевал и не ругался?
Их мало, с опытной душой,
Кто крепким в качке оставался.


Тогда и я
Под дикий шум,
Но зрело знающий работу,
Спустился в корабельный трюм,
Чтоб не смотреть людскую рвоту.

Тот трюм был -
Русским кабаком.
И я склонился над стаканом,
Чтоб, не страдая ни о ком,
Себя сгубить в угаре пьяном.


Любимая!
Я мучил вас,
У вас была тоска в глазах усталых:
Что я пред вами напоказ
Себя растрачивал в скандалах.

Но вы не знали,
Что в сплошном дыму,
В развороченном бурей быте
С того и мучаюсь,
Что не пойму,
Куда несет нас рок событий...

....................................

Теперь года прошли,
Я в возрасте ином.
И чувствую и мыслю по-иному.
И говорю за праздничным вином:
Хвала и слава рулевому!

Сегодня я
В ударе нежных чувств.
Я вспомнил вашу грустную усталость.
И вот теперь Я сообщить вам мчусь,
каков я был
И что со мною сталось!


Любимая!
Сказать приятно мне:
Я избежал паденья с кручи.
Теперь в Советской стороне
Я самый яростный попутчик.


Я стал не тем,
Кем был тогда.
Не мучил бы я вас,
Как это было раньше.
За знамя вольности и светлого труда
Готов идти хоть до Ла-Манша.

Простите мне...
Я знаю:  вы не та -
Живете вы
С серьезным, умным мужем;
Что не нужна вам наша маета,
И сам я вам
Ни капельки не нужен.

Живите так,
Как вас ведет звезда,
Под кущей обновленной сени.
С приветствием,
Вас помнящий всегда
Знакомый ваш
С е р г е й  Е с е н и н.