ქარი ქუჩაში გზააბნეულ ღიმილებს დასდევს,
მზემ აივნები მოგონების ფერად შეღება.
შენს მონატრებას ისევ შავი არშია გასდევს,
მის მუქ ფერებში იკარგება შენი მშვენება.

წახვედი უხმოდ, ფეხაკრებით და აჩქარებით,
სასაფლაოდან შენი სუნთქვა მომეგებება.
მას მერე უფრო მოწიწებით ქრიან ქარები
და შენს მაგივრად ცელქი სიო მომეფერება.