Вы сегодня так красивы,
Что вы видели во сне?
— Берег, ивы
При луне. —

А еще? К ночному склону
Не приходят, не любя.
— Дездемону
И себя. —

Вы глядите так несмело:
Кто там был за купой ив?
— Был Отелло,
Он красив. —

Был ли он вас двух достоин?
Был ли он как лунный свет?
— Да, он воин
И поэт.

О какой же пел он ныне
Неоткрытой красоте?
— О пустыне
И мечте.

И вы слушали влюбленно,
Нежной грусти не тая?
— Дездемона,
Но не я. —

3 июня 1911 г.



სიზმარი. დილის საუბარი

თქვენ დღეს ისეთი ლამაზი ხართ!
რა ნახეთ სიზმრად?..
_ ნაპირი, მთვარე
და მათ შორის ტირიფნი ისხდნენ.

კიდევ? აქ საღამო ჟამს
არავინ მოდის,
თუკი არ უყვარს ვინმე!..
_ დეზდემონა და მე...

თქვენ ისეთი მორცხვი ჩანხართ, _
ტირიფთა შორის გინებივრიათ...
_ ოტელო ვნახეთ, _
მშვენიერია!

იყო კი ის თქვენი ღირსი?
ჩანდა, როგორც შუქი მთვარის?
_ ო, ნამდვილი პოეტია
და გულადი მეომარი!

რომელ ფარულ სილამაზეს
დაჰმღეროდა ახლა იგი?
_ უდაბნოს და ძველ ოცნებებს
უგალობდა დიდი რიდით.

თქვენც უსმენდით სიყვარულით,
უსასრულო რომ გეგონათ...
_ არა, მე ყურს არ ვუგდებდი _
მე კი არა _ დეზდემონა!

თბილისი
მაისი, 1999წ.