(სრული სისულელე)

დიდი დრო გავიდა
რაც ლექსი არ დამიწერავს,
დიდი დრო გავიდა,
რაც არავინ მიკითხავს და.

მე ისევ მარტო ვარ,
რაც არ უნდა დრო გავიდეს,
ჩემი გული არასდროს,
რომ აღარ ჩავიდეს.

მე მაინც მიღიმის,
მზე, რომელიც არც არსებობს,
და ისევ მიგალობს,
ფრინველი, რომ არ მიგალობს,

და ჩემი სურნელი,
აფრქვევს ყველას ირგვლივ რას,
და ჩემი ოცნება,
რომ არ გავუმხილო სხვას.

დიდი დრო გავიდა,
რაც ლექსი არ მიწერია,
მე დიდი ხნით გავედი,
ცხოვრებაში მიწერია,

ბედი ჩემი გულისთვის,
არ შეიცვლის არცერთ სიტყვას,
ღმერთი ჩემი გულისთვის,
არ დაზოგავს ჩემს ძმას, ბიძას,

და მე მაინც ვიმღერებდი,
სანამ ხმა და სმენა მოვა,
და მაინც ერთ ლექსს დავწერდი,
სანამ ერთი მუზა მოვა...

ლექსი შორეული მომავლიდან.
402 წელი, 0,2 სექტემბერ-ივლისი
(აქ კალენდარი უკვე შეცვლილია)