სასწაულია სამყარო ჩვენთვის,
დღემდე სრულიად შეუცნობელი,
შეუსვენებლად ბრუნავს პლანეტა
სიკვდილ-სიცოცხლით დამშვენებული.
სიცოცხლე მუდამ ხელიდან-ხელში,
ათასი წელი ითვლის ნაბიჯებს,
შენიდან ჩემში, ჩემიდან შენში,
ოც საუკუნეს გადმოვაბიჯეთ....
დრო არც ერთ ჯერზე არ მყოფნის ფიქრის,
და ისევ ვკვდები, კვლავ ვიკარგები,
გონებაშია პასუხი, ვიცი,
ვეძებ, როგორც კი დავიბადები...
სულ ვიმეორებ კითხვას ერთადერთს,
ვარჩევ პასუხებს დაკვირვებული,
რა საჭიროა ეს ყველაფერი?
ზეცას შევყურებ გაკვირვებული...
პასუხი ბევრი ექნება ალბათ
სიკვდილ-სიცოცხლის ზომიერებას,
ჭეშმარიტი კი ნეტავ რომელი?
რაც გაამართლებს ყოფიერებას.