უძილარი ველოდები ჩემს ხმას,
უკაცური გულის ქვაბის ექოს
მთვარე ისევ შეშასავით მჩეხავს
ნელი, ღამის ცეცხლში შემიკეთოს

ადრე იყო, იყო სალი კლდობა,
მწვერვალების სიციალე ჯაჭვად
ხავსი მოსდო მეგობრობამ ნდობას
და მას ვეღარ ჩამორეცხავს ჭაჭაც.

სულ რამდენი დაპირებაც გაცვდა
იმდენ ღამეს გამითეთრებს ციხე
მაგრამ ისევ შემთავაზონ გაცვლა
მაინც თავს იმ ბრმა სიქორფეს მივცემ.

აღარასდროს ვიხედები ჩემს წინ
იქ სიკვდილის ცივი თვალებია.
თავდახრილი ვიყურები ფერხთით
ნაბიჯებში დრო გამბლანდებია.

ბევრმა თქვა, რომ გაფრინდაო ყრმობა,
ჩემთვის ციდან დაენარცხა ღობეს
მავთულხლართით მე რომ თქვენგან მყოფს და
აღარა მაქვს გადავახტე ღონე.