მიყვარდი, ძალიან მიყვარდი და სულ მეშინოდა შენი დაკარგვის ამიტომ უცნაურად ვიქცეოდი და შენ გიკვირდა რატო გიყურებდი ასე დაჟინებით თვალებში ან ხელებს რომ მოგხვევდი გაშვება არ მინდოდა.ვგრძნობდი რომ ერთხელაც დაგკარგავდი
მერე შენ აღარ მოდიოდი, გირეკევდი და არ მპასუხობდი, რამდენიმეჯერ სხვას მიაწოდე ტელეფონი და სხვაგან მოხვდით გენაცვალეო.შენი მეგობრების დასაცინი გამხადე .ეს იყო პასუხი ჩემს სიყვარულზე? შენამდე ხომ არავინ მყოლია, სულ შენი ვიყავი და არაფერზე მითქვამს უარი.მიყვარდი და იმიტომ მაგრამ შენ ალბათ მხოლოდ გართობა გინდოდა.ალბათ კი არა, მართლა. ამას ახლა მივხვდი, როცა მეღვიზებოდა ღამე და გეძებდი.შენი შეხება მონდოდა და არ იყავი ჩემთან.
ვცდილობ დაგივიწყო და არ გამომდის, შენ კი აღარც გახსოვარ.მე ისევ ჩვენს სურათებს ვათვალიერებ და ვცდილობ თვალებში რაიმე შეგატყო, ისეთი, რასაც აფერისტობა ქვია, მაგრამ ვერ ან არ ვხედავ, რადგან ისევ მიყვარხარ და ისევ ბრმა ვარ, როგორც მაშინ, პირველად რომ ჩამიხუტე და მე ვიგრძენი როგორ გიცემდა გული, როგორ გიკანკალებდა ხელები და როგორ სუნთქავდი, ისიც კარგად მახსოვს, როგორ მითხარი აკანკალებული ხმით "ქეთი, ნუ გეშინია" მერე კაბის ქვეშ ხელი შემიცურე და მერე აღარ მინდა გავიხსენო რა მოხდა!
ისევ მიყვარხარ და ვიცი, ყველაფერს გაპატიებ თუ დაბრუნდები.ისევ ყველაფერი დაბრუნდება და კარგად ვიქნებით.მე უკვე სამი თვის ორსული ვარ შენგან, გესმის?