ჩუმად ვიძახი ყველა კარებთან:
არავის ესმის კაკუნი, ზარი...
მე ვარ აჩრდილი ასულთა, ძეთა,
რადგან ვარ მკვდარი, რადგან ვარ მკვდარი.

შვიდი წლის ვიყავ როდესაც ვევნე,
ეს იყო ადრე - ჰიროშიმაში...
შვიდის ვარ ახლაც, ვიქნები მერეც,
ყველა ასეა: „მუდმივი ბავშვი“.

დამიკულულა ალმა, ჩემი თმა,
თვალი დახუჭა სინათლემ ჩემში;
მტვრად დამიშალა ძვლები სიკვდილმა
და ქართან ერთად ცად გადავეშვი.

აღარ ვიშიებ ბრინჯს და აღარც ხილს;
მე არ მჭირდება პური, ნუგბარი...
აღარ მჭირდება მე არც თამაში,
რადგან ვარ მკვდარი, რადგან ვარ მკვდარი.

დედამიწაზე იბრძოლოთ დღესვე -
მშვიდობისათვის, ამას გთხოვთ ყველას.
რათა ბავშვები არ იყვნენ ესე...
შესძლონ თამაში, გაზრდა და ლხენა.





Nazim Hikmet  -  Hiroshima Child

I come and stand at every door
But none can hear my silent tread
I knock and yet remain unseen
For I am dead for I am dead

I'm only seven though I died
In Hiroshima long ago
I'm seven now as I was then
When children die they do not grow

My hair was scorched by swirling flame
My eyes grew dim my eyes grew blind
Death came and turned my bones to dust
And that was scattered by the wind

I need no fruit I need no rice
I need no sweets nor even bread
I ask for nothing for myself
For I am dead for I am dead

All that I need is that for peace
You fight today you fight today
So that the children of this world
Can live and grow and laugh and play