უთქმელი ფიქრი დუელშია ბინძურ ზეცასთან...
ტანზე ეკლებად მეფინება იმის შეგრძნება:
რომ შეგიძლია ერთ დღეს ისე ჩუმად წახვიდე,
არც თქვა რომ უკან მუხლმოდრეკით სატრფო გნებდება!

ისევ დაიწყებს ზეცა ქუხილს, წარღვნა?! ვინა სთქვა..
უფრო ძლიერად ატირდება ჩემი თვალები.
სიყვარულისთვის ვიმათხოვრებ, ვერ დავიჯერებ,
რომ მიყვარხარზე ძველებურად არ მედავები..

გულში გიშერი უბატონებს გათელილ გრძნობებს,
სულში ნაფლეთებს მოიბოჭავს ნარჩენი ძალა..
მერე როდემდე ვიქნები აქ საკითხავია,
ან ჩემი სატრფო ჩემს ცივ საფლავს თუ მაინც ნახავს..

იქ კი ვინ იცის.. ვინ გამიღებს სამოთხის კარებს?!
დედამიწაზე დავკარგე და ზეცაში განა,
ვინ მომიკითხავს უსახლკაროს, უსიყვარულოდ?!
ნუგეშისათვის არვის ვტყვი ცრემლისღვრის ამბავს!

ქვესკნელში ან რა გულისტკენა უნდა ვიპოვნო,
გადამიწონოს გულში მწველად მყოფი ხანჯლები?!
კარს გამიღებენ წარმადგენენ იქურ მეფესთან
და თვით ეშმაკსაც დანანებით შევებრალები..

გთხოვ არ დამტოვო, მიმატოვებ? მოხეტიალე,
სატრფო ვიცხოვრებ შენს ძებნაში დავუძლურდები.
დაგიცდი და თუ სიჯიუტე მოგიშვებს ჩემთან,
შინ სამუდამოდ, უკამათოთ დამიბრუნდები..