მე არ მიზიდავს მწვერვალები, დაფნა, კვარცხლბეკი...
სისულელეა წყალი ნაყო, რამე ინატრო!
ჩვენს გოლგოთაზე ვეწამებით, ჯვარზეც გვაცვამენ,
ქარი კი უკვე ხელებს იბანს როგორც პილატე.
სისულელეა მიატოვო-გაიქცე სადმე-
თუ გაქცევაა გაიქეცი შენი თავიდან.
რა დაშორება, რა მანძილი მიწიდან ცამდე?!
(იქნებ ვმკრეხელობ?!-მაპატიე ღმერთო, ამინ) და
პროტესტი, შფოთვა, პოეზია... ცხოვრება მაინც
გრძელდება, ჰოდა ნაბიჯებიც მძიმდება მერე,
ამძიმებს მხრებზე დაწოლილი ცხოვრების ტვირთი-
პროგრესიად, რომ ვითარდება, იზრდება. წერე,
წერე შენ მაინც შენი ბედის, ცხოვრების, ქვეყნის...
ყველა ტკივილი, დაბრკოლება ბედის ფარსია.
როდესაც ასე აყალბებენ გრძნობებს და გარყვნეს.
როდესაც მტერს და მოყვარესაც ერთი ფასი აქვს,
უნდა იომო. მხოლოდ ბედთან  გაქვს შენ დებოში
და ზურგში მზირალ არც ისე ბევრ ბებუთიანთან.
უნდა იცოდე-ასეც ხდება საქართველოში,
უნდა გესმოდეს "მეგობრების" რომ მოდიან და
მიდიან ისევ, გრჩება მხოლოდ სუფთა და ნაღდი.
ჭეშმარიტება-ტკივილია, ტკივილი განცდა...
ქრისტეც არა ხარ სამარიდან მკვდრეთით რომ აღსდგე-
უნდა გაწურო ტკვილები ძვლებში და გაცრა.

არ ვიხიბლები მწვერვალებით, დაფნით, კვარცხლბეკით...
სისულელეა წყალი ნაყო, რამე ინატრო.
ჩვენს გოლგოთაზე ვეწამებით, ჯვარზეც გვაცვამენ,
ქარი კი უკვე ხელებს იბანს როგორც პილატე.

თ.ბიწაძე