ჩამტყდარა ხიდები, ერთმანეთს ვეღარ ვცნობთ,
არ გვესმის ამ ქვეყნის ტკივილი, გოდება,
ჩაკეტილ სახლებში, ფიქრების საყრელზე,
მხოლოდ სიმარტოვე სარკმელს ეყუდება.
უგრძნობი სამყარო  გამშრალი თვალებით,
ფულზე დაგეშილი ძაღლური ალღოთი,
სულს ითქვამს წამებით, ჩქარობს და გვაბრუნებს
ციყვივით, ნაღველით ტყის პირებს გავყურებ.