,,იქმნა ნათელი”
                                           
                                                      ვუძღვნი ბაბუას, რომელსაც
                                                      სოფელი სიყვარულით პაპიას
                                                      ეძახდა.
                                                                                    ავტორი.

                                მთვარის სხივებით აძენძილ ღამეს,
                              შერკინებია ,,ფარვანა მუზა,”
                              ფიქრებმა სული წამოაქაფეს,
                              ხსოვნამ ბავშვობა გადამიფურცლა.
                              აქ ღელისპირას ვზელდი აყალოს,
                              პაპიას ,,ჩრდილში” ვაშრობდი აგურს,
                              მეც ჩემებურად ვქმნიდი სამყაროს,
                              ვეფერებოდი აწმყოში წარსულს..
                              აქ, რიკ-ტაფელით გავზომე სივრცე,
                              და ბავშვის გული დამრჩა მტირალი,
                              ,,ოხერი ლექსი” მეც შევაფიცხე,
                              სულიდან სევდად ამომდინარი.
                              დატბორილ ჯილეს ვხაპავდი პეშვით,
                              ,,ოქროს თევზებით” ავივსე კალთა,
                              ,,შვილო გოგიავ” ! – მოთქვამდა ბედი,
                              სისხლის ყივილი” ხურჯინად დამრჩა.
                              შიშველი ფეხით ვსუნთქავდი მიწას,
                              მიწას გაპოხილს წინაპრის ძვლებით
                              და ბავშვობაში შემოვრჩი დიდხანს,
                              ქარში გავფანტე ,,თვლებივით” წლები.
                              აქ, ღელისპირას, ობოლა – ბიჭი, 
                              პაპიას ხელით ვზელდი აყალოს ...
                              მისი დვრიტიდან მეც ამოვფრინდი,
                              ჩემი სიტყვითაც ,,იქმნა” სამყარო.

                                                        თემური