შავთეთრად ვხედავ.. ლაჟვარდფერა ოცნების ფარდას..
და უსასრულოდ მეჩვენება ყოველი წამი..
ქარის ზუზუნი ფანჯრებიდან კვლავ  კივილს გავდა..
და ონკანიდან მოუთქმელად წვეთავდა წყალი..

შიშველ კედლებში იხატება ნაღველი მძიმე
თვალებს ნელნელა აშუპეპდა მბჟუტავი შუქი..
რავქნა თუ ტანჯვას ჩემი გული ისევე იღებს
როგორც საყდარში მოელვარე კელაპარს უწინ..

ვიჯდე?! სხეული ვერ ელევა ვნებათა ღელვას..
მძიმე ტერფებით გადავზომე ყოველი ბიჯი..
თვალებს დავხუჟავ.. ათასფერი ოცნების ნაცვლად..
ფერკმთალ ფერებში მევლინება ნაცნობი ბიჭი..

მძიმე სუნთქვის დროს გუკლისცემა მატულობს უმალ..
ვიღაც წარსულის გახსენებით გიმძიმებს აზრებს
და მაინც ხვდები რომ ცხოვრება დიდ ჭაობს ჰგავდა
სადაც ბოროტი  იმორჩილებს გაფრენილ აფრებს..

და ყველა ფოთოლს უკვე ჩემი ხედვებით ვხედავ..
ნაღვეში ძველი ბავშვურობაც  გაქცევას ასწრებს..