ჩვენ გიჟად მაშინ შეგვრაცხეს, როცა შეშლილები სამოთხიდან გამოყარეს და ამ ადამიანთა ევაკუაციამ შვა ნაყოფი უსასრულო დაყოფისა და დასასრულისა, რომელიც დასაწყისშია.საზოგადოების ჯოგური ცნობიერების ფასადურმა ცვლამ ვერ გამოგვიყვანა ნორმალურობის სოციალურ-ფილოსოფიურ-რელიგიურ-ფსიქოლოგიური განსაზღვრებიდან, მე კი ვგრძნობ რომ საშინლად ამორალური გავხდი ამ მორალურობის საზღვრებში. თუმცა სხვანაირად არ შემეძლო, სიძულვილი და ბორმა მახრჩობს ჩემი უსუსურობისა საკუთარი თავის წინაშე. მგონია ვიღაცეებმა ჩემში თავი მოიკლეს. აი ასე ჩუმად!სუუუუ-იციდი..ახლა კაფკას მეტამორფოზასავით მხოლოდ ცოცვა შემიძლია ისე, რომ მეტამორფოზა არ განმიცდია. ჭიანჭველებივით მოძრაობენ ადამიანები ჩემს გარშემო. ვერ ვხვდები კიდეც რა მინდა აქ.  არც ის ვიცი, დედამიწა ბრუნავს თუ არა. ამ აბსოლუტურობის წრფივ განედში მხოლოდ წრეზე სიარული ვისწავლე.ო ღმერთო ჩემო და არა მხოლოდ ჩემო, ჩვენო, როგორ მინდა შენი არსებობის მჯეროდეს. საოცარი ხომ ისაა რომ არსებობენ ღმერთები და არა ღმერთი?!და რომ ოკეანე და ტალღა ერთია?!და ჩვენ ღმერთის ნაწილი და ამიტომაც ღმერთები ვართ!და რომ დედამიწას პოლუსები არ აქვს, ეს ორი უკიდურესობა არაფერშია,რომ ეკვატორზე არა არის მათი გამყოფი წერტილი და ის ჩვენშია.