წვიმა...  ისევ შენი თვალებიდან მოდის,

როცა სული შრება.

სიტყვებმა  სიმართლეს ზურგი აქციეს

და ჩვენც აღარ ვსაუბრობთ.

უბრალოდ ვკითხულობთ ლექსებს.

მე მთვარე გავწმინდე, რომ ბოლო მოეღოს

მზის ამპარტავნებას.

დღეს გარდავიცვალე...

სული შენს მოცემულ მანდილში გავახვიე

შუბლზე გაკოცე და

ფანჯრიდან გავიპარე.

თამო ფურცელაძე