წვრილფეხა საქონელი ვარ,
სახელად მქვია ცხვარიო,
რაგინდა კარგად მოვიქცე,
დამკლავენ დღეს ან ხვალეო.

ნეტავი ვის რას ვუშავებ,
ვისთვის მიშლია ხელიო,
ხან დათვის წერა გავხდები,
ხან მომიხტება მგელიო.

დღე მოკლე ვარ და ბეჩავი,
მორჩილსა ყოფას ნაჩვევი,
შობითგან განწირული ვარ,
მაგრამ ბედს მაინც არ ვჩივი.

რადგან სანამ ვარ ცოცხალი,
ხტუნვა-თამაში მწყურისა,
სმენას მიამებს ხმა ტკბილი –
მეცხვარის სალამურისა.

ჩემსა სწორებთან ვიზრდები,
ვართ ერთი დიდი ფარაო,
თუ სადმე დავიკარგები,
მომიძიებენ ჩქარაო.

თავს მევლებიან ქოფაკნი,
მიდგანან ერთგულ მცველადა,
ხან მთის ნამიან ბალახს ვძოვ,
ხან ვბეკეკინობ ველადა.

სიკვდილიც ღირსეული მაქვს,
საღვთო მსხვერპლი ვარ მარადა,
სულ წმინდა დღეზე მთავრდება
ჩემი ცხოვრების შარა და
მეც იმ ჩემს გამჩენს ვუმადლი,
რომ გამაჩინა ცხვარადა!